Palestina

Nieuws uit en over Palestina

Palestina

Posts Tagged ‘verkiezingen’

Palestijnse partners over zwarte dinsdag in Israël

FOS (fos-socialistische solidariteit)

De Israëlische verkiezingsuitslag van 10 februari toont een sterke groei van het rechtse blok. De Palestijnse partners van fos-socialistische solidariteit, zijn pessimistisch over de toekomst van de vredesonderhandelingen tussen Israël en Palestina, ongeacht de coalitie die uit de bus zal komen. (meer…)

Wat de stembusgang in Israël zo bijzonder maakt

Lucas Catherine

Lucas Catherine geeft hints om de Israëlische verkiezingsresultaten in te schatten.  Hij is Midden-Oostenspecialist.  Bij uitgeverij EPO verscheen deze week Gaza, de geschiedenis van de Palestijnse tragedie, dat hij met Charles Ducal schreef.

De Israëlische president Peres krijgt een week om te beslissen aan wie hij de formatie van een regering overlaat. De parlementsverkiezingen zijn nipt gewonnen door Kadima, de centrumrechtse partij van buitenlandminister Livni. Lucas Catherine zet kritische kanttekeningen bij het kiessysteem van Israël. En noemt vrijwel alle Israëlische partijen rechts tot extreem rechts (opiniestuk verschenen in De Morgen, 13/02) (meer…)

Legitimeert het zionisme elke daad van geweld en onrecht?

Gideon Levy

Nog maar eens een schitterend en moedig opiniestuk van Gideon Levy, journalist van de Israëlische krant Haaretz. Levy schijft over de dood en begrafenis van links, het monopolie van zionistisch rechts en over de keuze tussen een joodse of democratische staat.

(vertaling door Anja Meulenbelt – met dank voor overname)

Israelisch links heeft in 2000 de laatste adem uitgeblazen. Het stoffelijk overschot lag er nog steeds onbegraven bij, tot eindelijk de overlijdensverklaring werd afgegeven, ondertekend en bestempeld, op dinsdag jongstleden. De beul uit 2000 was tegelijk de grafdelver van 2009: minister van defensie Ehud Barak. De man die er in slaagde de leugen te verspreiden dat er aan de andere kant geen partner was om mee te praten heeft nu de vruchten geoogst van zijn daden destijds. De begrafenis was twee dagen geleden. (meer…)

De toekomst van de Arabische Israëli’s na 10 februari

Tine Danckaers (MO* Magazine)

De Israëlische verkiezingen van vandaag (10/02) beloven weinig goed voor de vredesdialoog met de Palestijnen in de Bezette Gebieden. Maar ze voorspellen ook voor de Palestijnse burgers van Israël harde tijden. Dat zegt ook de Israëlische schrijfster Susan Nathan.

(meer…)

Extreemrechts wint verkiezingen in Israël. Analyse

Ludo De Brabander

De verwachting dat extreemrechts de verkiezingen zou winnen is uitgekomen. Likoed dat naar de verkiezingen trok met een programma waarin er geen plaats is voor een Palestijnse staat, haalde met 21 % van de stemmen 27 zetels binnen op een totaal van 120. Het racistische Yisrael Beitenu van Avigdor Lieberman, de politicus-buitenwipper die er geen doekjes om windt dat Israël moet gezuiverd worden van het Arabische deel van de bevolking sleept met 12 % 15 zetels in de wacht. Likoedleider Benjamin Netanyahu heeft al met Lieberman contact opgenomen om de leiding te nemen van een nieuwe regering. Lieberman stelt alvast dat hij de sleutel in handen heeft voor de volgende regering tenzij er alsnog een vergelijk komt tussen Likoed en Kadima van minister van Tzipi Livni dat een zetel meer heeft (28 zetels – 23 %) dan Likoed.

(meer…)

Israël: de pervertering van democratie

Fouad Gandoul

Israël glijdt af naar een onwaarschijnlijke pervertering van diens democratie met de Palestijnen als favoriete schietschijf, zo zegt Fouad Gandoul.

(meer…)

Wat bezielt de leiders van Israël?

Door Ludo Abicht

Door de luchtaanvallen op de Gazastrook zijn sinds zaterdag zeker 345 doden en meer dan 800 gewonden gevallen. Israël lijkt niet tot een staakt-het-vuren bereid voor het de Palestijnse beweging Hamas gewapenderhand van de kaart heeft geveegd. Denken de leiders van Israël nog steeds aan een zuiver Joods Groot-Israël? (Opinie)

Wat de Palestijnen in Gaza bezielt, valt niet moeilijk te raden. Na de ontruiming van de Joodse nederzettingen door Ariël Sharon in 2005 leek het mogelijk te worden twaalf jaar na het afsluiten van de Osloakkoorden eindelijk aan de opbouw van hun autonome staat te beginnen. Omdat de meerderheid van de bevolking langzamerhand het vertrouwen verloren had in de politiek van Fatah, kozen ze in democratisch correct gehouden verkiezingen voor de oppositie.

In plaats van met deze legitieme Palestijnse regering te praten verkoos Israël, met de steun van de Verenigde Staten en de Europese Unie, de hele bevolking voor deze ‘verkeerde’ keuze te straffen. Toen Hamas bovendien de electoraal verkregen macht, die haar had moeten zijn toegekend, in Gaza met geweld in handen nam, werd de wurggreep op dit wellicht dichtst bevolkte land ter wereld nog versterkt.

Volgens alle onafhankelijke bronnen, zoals de Wereldbank en talloze ngo’s, werd Gaza één reusachtige openluchtgevangenis, afgesloten te land, ter zee en in de lucht. De luchthaven mocht niet worden gebruikt, de zeehaven mocht niet worden uitgebaggerd en de Gazastrook werd omgeven door prikkeldraad. De militanten van Hamas en andere milities reageerden op deze toestand met raketaanvallen.

Iets meer dan zes maanden geleden sloot de leiding van Hamas een wapenstilstand met Israël, een staat waarvan ze officieel de legitimiteit niet erkenden, waarmee het in feite duidelijk werd dat ze, net als de vroegere PLO, langzamerhand tot het inzicht gekomen waren dat op termijn alleen een diplomatieke oplossing uitzicht biedt. Toen echter bleek dat ondanks deze wapenstilstand de toestand van de bevolking van dag tot dag erger werd en het duidelijk werd dat ze weer eens niet op de hulp van het buitenland konden rekenen, besloten de leiders van Hamas de raketaanvallen te hervatten, al was het maar om de rest van de wereld een geweten te schieten.

‘Met terroristen praten we niet’
Waarmee ze als het ware met open ogen in de val trappen: niet alleen kunnen die aanvallen op Israëlische burgers niet als legitieme zelfverdediging voorgesteld worden en blijven ze, ondanks alle verzachtende omstandigheden, oorlogsmisdaden die in geen geval mogen worden goedgepraat, maar ze bieden de zionistische hardliners de gedroomde kans nog maar eens onderhandelingen over een wederzijds aanvaardbare oplossing van het conflict op te schorten, “want met terroristen praten we niet”. Alsof bombardementen op dichtbevolkte wijken ook geen vorm van terrorisme zouden zijn.

Ik vrees dat de huidige leiders van Israël niet alleen door electorale motieven gedreven worden – vanzelfsprekend is in Israël een overweldigende meerderheid van kiezers ervoor te vinden dat Hamas nu eens en voorgoed moet worden uitgeschakeld – maar dat ze op lange termijn de politiek en ethisch verkeerde keuze gemaakt hebben: hun project voor een etnisch Joodse natiestaat op een zo groot mogelijk gebied (en met zo weinig mogelijk Palestijnen) uit te voeren, zolang de wereld het toelaat (wat tot nu toe steeds het geval geweest is).

Alle troeven in handen
Ik vrees dat elke fase van dit onzalige conflict in diezelfde richting wijst: de verdrijving van de Palestijnse bevolking in 1947-1948, de bezetting van de rest van Palestina (en andere gebieden) in 1967, de verkaveling van de laatste 22 procent door de scheidingsmuur, de permanente bouw van verdere nederzettingen, het exclusief Joodse wegennet en de honderden vernederende controleposten.

Vandaar de vraag: wat bezielt de leiders van Israël? Denken ze nog steeds aan een zuiver Joods Groot-Israël? Hopen ze op een vrijwillig vertrek van de meer dan vier miljoen Palestijnen? Denken ze dat de wereld het uitzichtloze conflict moe zal worden en ten slotte zal vergeten?

Zij hebben militair, economisch en diplomatiek alle troeven in handen. Indien ze morgen besluiten met Hamas als de legitiem verkozen regering van de Palestijnen te onderhandelen en de onmenselijke druk van het embargo op te heffen, eindelijk werk te maken van de ontruiming van de illegale nederzettingen (dat zijn ze allemaal) en het leger uit de Palestijnse gebieden terugtrekken, zullen ze als vanzelf “de vijver opdrogen waarin het terrorisme onvermijdelijk moet gedijen”.

Is dat te veel verlangd van mensen die ons terecht voortdurend herinneren aan het hen aangedane onrecht en leed over de eeuwen, van de deportaties in de zesde eeuw voor Christus tot de Shoah in de twintigste eeuw en de akelige oprispingen van antisemitisme vandaag?

Wie zich beperkt tot een begrijpelijke morele verontwaardiging om de misdaden tegen de burgerbevolking in Gaza, zal nooit gehoord worden door diegenen die verontwaardigd zijn vanwege de raketaanvallen op Israëlische burgers. Zolang we de diepere oorzaken van dit tragische conflict blijven verzwijgen, zullen we nooit tot een moeilijke maar voor beide kanten noodzakelijke oplossing komen.

Europa medeschuldig

Uitstekend standpunt van Robert Capiot in Het Belang van Limburg (30/12)

Het regent nu al dagen bommen en raketten op Gaza. Maar het bloedbad in Gaza begon al veel eerder, op 25 januari 2006: toen bleek dat Hamas de democratische Palestijnse parlementsverkiezingen overduidelijk had gewonnen.

Israël, dat er prat op gaat dat het de enige democratie in het Midden-Oosten zou zijn, aanvaardde de uitspraak van de Palestijnse kiezers niet.

En ook de Europese Unie deed dat niet want ze besloot tot een boycot van de democratisch verkozen Palestijnse regering. Een afgrijselijke blunder: Hamas heeft nooit een kans gekregen zich aan te passen, haar standpunten toe te lichten en te matigen, aan de onderhandelingstafel bij te schuiven…

Europa heeft zijn geweten gesust door ruimschoots humanitaire hulp te geven aan Gaza – als Israël ze al niet tegenhield. Voor het overige heeft Brussel zich laten chanteren door Israël, heeft de Europese Unie de joodse staat laten begaan, zelfs beloond, begin deze maand nog met een opwaardering van de relaties.

En niemand die Israël erop wijst dat het de Vierde Conventie van Genève overtreedt door – samen met Egypte – van de Gazastrook een concentratiekamp te maken en de 1,5 miljoen inwoners voedsel en medicijnen te onthouden. De doe-het-zelfraketten van Hamas waren precies bedoeld om Israël te dwingen een eind te maken aan de wurggreep op Gaza.

Nu de confrontatie is geëscaleerd staat de Europese Unie weer te kijken en prevelen Sarkozy en Co hooguit enkele vrome wensen en vage veroordelingen van het “buitensporige geweld”.

Eigenlijk moeten we ons schamen omdat we de kopstukken van de Europese Unie hebben laten begaan, ongeïnteresseerd hebben laten toekijken hoe Israël de kinderen van Gaza uithongerde in de hoop dat de vaders en moeders zich tegen hun verkozen leiders zouden keren.

Omdat dat niet gebeurde heeft Israël nu naar het ultieme middel gegrepen: uitroeien. Israël probeert in Gaza een politieke beweging te vernietigen die het destijds zelf heeft gestimuleerd om de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie PLO van Jasser Arafat te dwarsbomen. De PLO stelt intussen niets meer voor: na 15 jaar onderhandelen met Israël heeft ze niks bereikt.

En nu moet Hamas voor de bijl. En wie of wat komt er in de plaats? Islamitische Jihad of Al-Qaida? Of is het de bedoeling alle Palestijnen te liquideren of minstens te doen afzien van hun rechten op een eigen leefbare staat?