Nieuws uit en over Palestina


Posts Tagged ‘propaganda’

De juiste chronologie van de Gaza-oorlog

Ludo De Brabander

Toen het Israëlische leger zijn bommen begonnen te droppen klonk het overal bijna eensgezind dat Hamas verantwoordelijk was voor het verbreken van het staakt-het-vuren. De Israëlische propagandamachine had zijn werk gedaan. Hoewel feiten en chronologie in dit elektronische tijdperk gemakkelijk te achterhalen zijn, reproduceerden de meeste Westerse media met groot gemak flagrante leugens.



De geschiedenis is niet begonnen met de Qassams

Amira Hass

Nog maar eens een verhelderend artikel van de Israëlische journaliste Amira Hass over de juiste chronologie en de Israëlische propaganda die van de Palestijnen de agressor maakt. Hopen dat onze politici en journalisten dit goed lezen, want het is soms erg nodig (zie ook eerder stukken op deze blog hier). Ter illustratie: er is in de Belgische Commissie Buitenlandse Zaken een resolutie gestemd (vandaag in plenaire) die in de preambule de hoofdverantwoordelijkheid bij Hamas legt en spreekt over de ‘tegen’aanvallen van het Israëlische leger (ingediend door PS, VLD, CDH en CD&V). Meer hierover later.

Met dank aan de schitterende blog van Anja Meulenbelt en voor de vertaling door Ria van Minnen. 


The True Story Behind this War Is Not The One Israel Is Telling

Door Johann Hari (The Independent)

The world isn’t just watching the Israeli government commit a crime in Gaza; we are watching it self-harm. This morning, and tomorrow morning, and every morning until this punishment beating ends, the young people of the Gaza Strip are going to be more filled with hate, and more determined to fight back, with stones or suicide vests or rockets. Israeli leaders have convinced themselves that the harder you beat the Palestinians, the softer they will become. But when this is over, the rage against Israelis will have hardened, and the same old compromises will still be waiting by the roadside of history, untended and unmade.

To understand how frightening it is to be a Gazan this morning, you need to have stood in that small slab of concrete by the Mediterranean and smelled the claustrophobia. The Gaza Strip is smaller than the Isle of Wight but it is crammed with 1.5 million people who can never leave. They live out their lives on top of each other, jobless and hungry, in vast, sagging tower blocks. From the top floor, you can often see the borders of their world: the Mediterranean, and Israeli barbed wire. When bombs begin to fall – as they are doing now with more deadly force than at any time since 1967 – there is nowhere to hide.

There will now be a war over the story of this war. The Israeli government says, “We withdrew from Gaza in 2005 and in return we got Hamas and Qassam rockets being rained on our cities. Sixteen civilians have been murdered. How many more are we supposed to sacrifice?” It is a plausible narrative, and there are shards of truth in it, but it is also filled with holes. If we want to understand the reality and really stop the rockets, we need to rewind a few years and view the run-up to this war dispassionately.

The Israeli government did indeed withdraw from the Gaza Strip in 2005 – in order to be able to intensify control of the West Bank. Ariel Sharon’s senior adviser, Dov Weisglass, was unequivocal about this, explaining: “The disengagement [from Gaza] is actually formaldehyde. It supplies the amount of formaldehyde that is necessary so that there will not be a political process with the Palestinians… this whole package that is called the Palestinian state has been removed from our agenda indefinitely.”

Ordinary Palestinians were horrified by this, and by the fetid corruption of their own Fatah leaders, so they voted for Hamas. It certainly wouldn’t have been my choice – an Islamist party is antithetical to all my convictions – but we have to be honest. It was a free and democratic election, and it was not a rejection of a two-state solution. The most detailed polling of Palestinians, by the University of Maryland, found that 72 per cent want a two-state solution on the 1967 borders, while fewer than 20 per cent want to reclaim the whole of historic Palestine. So, partly in response to this pressure, Hamas offered Israel a long, long ceasefire and a de facto acceptance of two states, if only Israel would return to its legal borders.

Rather than seize this opportunity and test Hamas’s sincerity, the Israeli government reacted by punishing the entire civilian population. It announced that it was blockading the Gaza Strip in order to “pressure” its people to reverse the democratic process. The Israelis surrounded the Strip and refused to let anyone or anything out. They let in a small trickle of food, fuel and medicine – but not enough for survival. Weisglass quipped that the Gazans were being “put on a diet”. According to Oxfam, only 137 trucks of food were allowed into Gaza last month to feed 1.5 million people. The United Nations says poverty has reached an “unprecedented level.” When I was last in besieged Gaza, I saw hospitals turning away the sick because their machinery and medicine was running out. I met hungry children stumbling around the streets, scavenging for food.

It was in this context – under a collective punishment designed to topple a democracy – that some forces within Gaza did something immoral: they fired Qassam rockets indiscriminately at Israeli cities. These rockets have killed 16 Israeli citizens. This is abhorrent: targeting civilians is always murder. But it is hypocritical for the Israeli government to claim now to speak out for the safety of civilians when it has been terrorising civilians as a matter of state policy.

The American and European governments are responding with a lop-sidedness that ignores these realities. They say that Israel cannot be expected to negotiate while under rocket fire, but they demand that the Palestinians do so under siege in Gaza and violent military occupation in the West Bank.

Before it falls down the memory hole, we should remember that last week, Hamas offered a ceasefire in return for basic and achievable compromises. Don’t take my word for it. According to the Israeli press, Yuval Diskin, the current head of the Israeli security service Shin Bet, “told the Israeli cabinet [on 23 December] that Hamas is interested in continuing the truce, but wants to improve its terms.” Diskin explained that Hamas was requesting two things: an end to the blockade, and an Israeli ceasefire on the West Bank. The cabinet – high with election fever and eager to appear tough – rejected these terms.

The core of the situation has been starkly laid out by Ephraim Halevy, the former head of Mossad. He says that while Hamas militants – like much of the Israeli right-wing – dream of driving their opponents away, “they have recognised this ideological goal is not attainable and will not be in the foreseeable future.” Instead, “they are ready and willing to see the establishment of a Palestinian state in the temporary borders of 1967.” They are aware that this means they “will have to adopt a path that could lead them far from their original goals” – and towards a long-term peace based on compromise.

The rejectionists on both sides – from Mahmoud Ahmadinejad of Iran to Bibi Netanyahu of Israel – would then be marginalised. It is the only path that could yet end in peace but it is the Israeli government that refuses to choose it. Halevy explains: “Israel, for reasons of its own, did not want to turn the ceasefire into the start of a diplomatic process with Hamas.”

Why would Israel act this way? The Israeli government wants peace, but only one imposed on its own terms, based on the acceptance of defeat by the Palestinians. It means the Israelis can keep the slabs of the West Bank on “their” side of the wall. It means they keep the largest settlements and control the water supply. And it means a divided Palestine, with responsibility for Gaza hived off to Egypt, and the broken-up West Bank standing alone. Negotiations threaten this vision: they would require Israel to give up more than it wants to. But an imposed peace will be no peace at all: it will not stop the rockets or the rage. For real safety, Israel will have to talk to the people it is blockading and bombing today, and compromise with them.

The sound of Gaza burning should be drowned out by the words of the Israeli writer Larry Derfner. He says: “Israel’s war with Gaza has to be the most one-sided on earth… If the point is to end it, or at least begin to end it, the ball is not in Hamas’s court – it is in ours.”


Door Anja Meulenbelt

Israël heeft de bommencampagne op Gaza niet alleen militair goed voorbereid. In een mondiale informatiesamenleving moeten oorlogsvoerende militaire apparaten ook slag leveren om de publieke opinie. De Israëlische regering laat geen moeite onverlet om deze propagandaoorlog te domineren. Met succes. Hierna legt Anja Meulenbelt uit hoe Israël te werk gaat  

In Israel zijn ze er goed in om mooie woorden te bedenken voor nare dingen. Zoals ze etnische zuivering liever ‘transfer’ noemen, dat klinkt niet zo hard. Zo is er ook een mooi woord voor propaganda, hasbara, dat neer komt op uitleg. Er is de Israëlische regering veel aangelegen dat wij na al die akelige beelden na de aanval op Gaza niet de verkeerde ideeën krijgen. Dus besteden ze er veel tijd en energie en geld aan om ons nog het een en ander uit te leggen dat we misschien nog niet begrijpen. Zoals dat Israel toch echt niets anders doet dan zich zo netjes mogelijk te verdedigen tegen het geweld van hun vijanden.

Met de mislukte oorlog tegen Libanon liep het nog niet geweldig met de propaganda, vandaar dat er sinds acht maanden een nieuwe organisatie is opgezet, de National Information Directorate (zie de Guardian, hier.) de hasbara wat meer te stroomlijnen. Directeur Yarden Vatikai vertelde de Guardian dat er behoefte was aan een ‘hasbara apparaat’ dat de coordinatie zou verbeteren tussen alle agentschappen, en alle instanties die zich bezig moeten houden met Israels pr en diplomatie. Er kan nu beter van hogerhand geregeld worden wat we vinden moeten, en wat er in de media moet, want de organisatie laat nu dagelijks weten wat de belangrijkste slogans zijn. Zoals, op dit moment:

1. Het is Hamas heeft het staakt-het-vuren verbroken, niet Israël.
2. Israël moet zijn bevolking verdedigen.
3. Hamas is een terroristische organisatie die er op uit is om Israëlische burgers aan te vallen.

Israëlische kant het meest op TV

Het gaat goed, zegt Vatikai. Het ministerie van buitenlandse zaken heeft een steekproef genomen naar de wijze waarop de buitenlandse tv de aanval op Gaza covert, en merkt tevreden op dat van de 58 minuten zendtijd er maar 19 besteed werden aan de kant van de Palestijnen. (Het blijkt dus ook heel goed te werken dat de buitenlandse journalisten Gaza niet in mochten) Ook wordt er flink veel aandacht besteed aan het Israëlische lijden. Hoewel er ook toegegeven moet worden dat Israel verliest in de ‘beeldenoorlog’, het is een beetje moeilijk om de beelden van dode Palestijnse kinderen te evenaren met een plaatje van een Israelische schuilkelder. Verder worden er Arabisch sprekende woordvoerders opgeleid, speciaal voor Al-Jazeera en Al-Arabia. De firma doet er ook veel aan om op YouTube terecht te komen, waar maar al te veel amateursfilmpjes uit Gaza terecht komen, en Israel komt nu met filmpjes waar de heroische aanvallen vanuit te lucht worden getoond – uiteraard zo dat je niet kunt zien wat de resultaten zijn op de grond. Want beelden van lijken, dat is meer iets voor de tegenstanders van Israel.

Israël ‘lenigt humanitaire noden in Gaza’

Een nieuwe slogan voor de hasbara is ook dat er helemaal geen sprake is van een humanitaire ramp in Gaza, zoals minister Tzipi Livni pas beweerde. Dus wordt het breed uitgemeten wanneer er weer een paar vrachtwagens de grens over mogen, en is het feest voor de media wanneer Israël een paar van de slachtoffers naar een Israëlisch ziekenhuis haalt. Wij zijn de beroerdsten niet, is de boodschap, wij zijn humaan. Voor dit onderdeel van de hasbara heeft het Israelische consulaat in Engeland nu een nieuwe website geopend, dat vriendelijk Aid2Gaza heet. hier. Met dank aan ‘Bart’, een van het handjevol Nederlandse hasbarianen die nu erg ijverig zijn in het rondsturen van de laatste slogans – ik krijg ze dagelijks langs. Op Aid2Gaza kun je dus lezen hoeveel hulp Israel wel binnen laat, uiteraard wordt niet vermeld hoeveel er niet wordt toegelaten. Een andere leuke website die de mensen die iets goeds willen doen voor de joodse staat, die nu toch geheel ten onrechte in een kwaad daglicht komt te staan, terwijl ze toch echt niets anders doen dan zichzelf verdedigen, is de website die Honest Reporting heet. Niet lachen. Hier. Daar wordt de apologeten van Israel uitgelegd wat ze moeten zeggen, waarmee ze de media moeten bestoken benevens de mensen die er, zoals ik, een eigen weblog op na houden waar te vaak informatie en opinies op verschijnen die ze in Israel niet prettig vinden.

Gaza-oorlog in de pers in ‘evenwicht’

In Nederland hebben we natuurlijk ook de journalisten, redacteuren en columnisten die het helemaal zelf verzinnen. De Volkskrant deed het weer. Dat wil zeggen Chris Rutenfrans, de redacteur van de opiniepagina deed het weer. Nadat de verslaggevers op de andere pagina’s en in het redactioneel weer iets te veel hadden gezegd dat minder plezierig was voor Israel moest er natuurlijk weer dringend enig weerwerk geboden worden. Dus nadat er een kop boven het redactioneel van de VK had gestaan op maandag, “Bommen op Gaza even verwerpelijk als zinloos” – zo scherp had ik het in de VK nog niet gelezen, kwam er de dag daarna weer een pro-Israel stuk op de opiniepagina. Voor het evenwicht, zeg maar.

Daarin betogen twee Israëli’s, Michael B. Oren en Yossi Klein Halevi dat “Israël de ruimte moet krijgen om Hamas definitief te verslaan”. Hier. Daar werken ze om te beginnen weer een paar van de vaste nummers van de zionistische canon af. Bijvoorbeeld dat het de Palestijnen zijn die het mooie aanbod van Clinton en Barak hebben afgewezen, om vervolgens ‘vijf jaar terreur’ te beginnen. En dat die rottige Palestijnen, nadat Israel zo lief de Gazastrook had ontruimd toch nog op de vernietiging van Israel uitwaren. En dan geeft de wereld Israël de schuld van het geweld, en aangezien dat een diepe wond sloeg in de Israelische ziel durfde Israel geen maatregelen meer te nemen die tot een veroordeling kon leiden. En daarom verloren ze in Libanon, omdat ze er gevoelig als ze waren niet tegen konden dat ze werden aangezien als schurken die ‘excessief geweld’ gebruikten. We begrijpen nu dus dat wij het zijn die er voor heeft gezorgd dat Israel die oorlog heeft verloren, en dat dreigt nu ook in Gaza te gebeuren.

“En het is misschien ook de laatste kans om de Israëliërs te overtuigen van de levensvatbaarheid van een tweestatenoplossing. Zolang Hamas niet wordt verslagen, komt een verdrag dat zowel tegemoetkomt aan de Palestijnse aspiraties als aan de angsten van Israël niet dichterbij. In de Gazastrook staat niet minder op het spel dan de toekomst van het vredesproces.

Dat we het maar begrijpen: al die dode Palestijnen, al die verwoesting, dat is allemaal voor hun eigen bestwil. En voor de vrede.

En aan komt de mooiste draai in het verhaal. Omdat de Israelische burgers zo bang zijn voor de beschietingen met raketten zijn ze ook te bang voor een twee-statenoplossing. Wij moeten dus vooral even niet zeuren over de slachtoffers in Gaza, wanneer Israel bezig is om ‘Hamas definitief uit te schakelen’, want zolang die niet geheel vernietigd zijn blijven de Israeli’s bang. En dan komt er geen Palestijnse staat.

Vanochtend een column, ik kan het niet helpen, het is weer de Volkskrant, waarin Nausicaa Marbe haar hasbaradiploma haalt, door ons op te roepen Israel te steunen tegen Hamas. Hier. De simpelste methode is door de vijand, de Palestijnen, af te schilderen als monsters die het allemaal alleen maar aan zichzelf te danken hebben. Dat is sinds de islamofobie na 9/11 en de moord op Van Gogh heel makkelijk geworden. Je reduceert Palestijnen tot Hamas, je reduceert Hamas tot zijn meest extreme vertegenwoordigers, en je maakt daar een karikatuur van die je vervolgens bestrijdt. Kat in het bakkie.

Marbe heeft het dus achtereenvolgens over ‘de bloeddorst van Hamas die uit is op de vernietiging van joden’, Hamas die ‘munt slaat uit de nabestaanden van zelfmoordterroristen en ouders die trots zijn op hun geexplodeerde spruit’, de Hamastraditie die er uit bestaat ‘om bomgordels om zwangere buiken te knopen en joelende moeders die met slachtmessen in de schedels van hun als jihadist verklede peuter kerven tot het bloed voor de camera vloeit’. (Ze raakt hier een beetje in de war met haar gruwelbeelden, want ze heeft het nu opeens over sjiieten en die heb je in Palestina niet). Leiders dus, die ‘geen onderscheid maken tussen mens en bom, leven en dood, kind en soldaat, moskee en wapendepot, vriend en vijand’. Duidelijk: dat zijn monsters, dat zijn geen mensen meer. Uitroeien die hap.

En dan nog een rijtje van de cliché’s die zo uit de hasbara-school komen:
De Palestijnen hebben alle kansen laten schieten op vrede, met het eigen volk als slachtoffer.
Voortdurende Palestijnse rakettenregens en Israel was een voorbeeld van beheersing.
Hamas was de eerste die vuurde.
Nadat Olmert geprobeerd heeft zich niet te laten provoceren na deze geweldsgolf (die raketten dus) was er geen andere optie meer (dan een tegenaanval).
Israel sloeg niet buitenproportioneel toe, en bombardeerde alleen Hamasdoelen, terwijl alle raketten van Hamas juist op burgers gericht zijn.
Turven van lijken is zinloos (het is Marbe kennelijk toch wel opgevallen dat er iets meer doden zijn gevallen onder de Palestijnen) “alsof degene met het grootste aantal slachtoffers het morele gelijk verdient”. Dat verdient Israel, dat begrijpen we toch.
En in een oorlog houdt geen partij schone handen: in dat licht moeten de altijd te betreuren burgerslachtoffers worden gezien.
Geen enkel land ter wereld zou jarenlange beschietingen onbeantwoord laten.
De extreme Israel-bashers breken hun tongen om ons wijs te maken dat juist de zionistische staat het poeslieve Midden-Oosten belaagt.

En dat gaat nog zo een tijdje door. Er zijn mensen die nog nooit gehoord hebben van bezetting. Die staan helemaal achter dat arme bedreigde Israël, dat zich verdedigen moet met één hand op de rug gebonden, omdat ze zo beschaafd zijn, en zo bang dat wij ze zouden herinneren aan internationaal recht enzo. Of dat we misschien denken dat de Palestijnen ook maar gewoon mensen zijn die het liefst in leven blijven. Dat moeten we niet hebben als we Israël verdedigen. Het blijven bloeddorstige barbaren, die Palestijnen, dat mogen we vooral niet vergeten als er in de komende dagen nog flink wat aan gort worden geschoten. Dapper vanuit de lucht, dan houdt Israel letterlijk de handen schoon.

Dit stukje komt van de blog van Anja Meulenbelt

Onafhankelijke informatiegaring rond Gaza zwaar bemoeilijkt

Ludo De Brabander

De Israëlische mensenrechtenorganisatie Btselem stelt grote vraagtekens bij een incident waarbij acht mensen zijn omgekomen tijdens een Israëlische aanval op een zogenaamd rakettentransport. Getuigenissen en onderzoek ter plaatse doen vermoeden dat het om onschuldige slachtoffers gaat en ontkrachten de Israëlische versie van de feiten. Die informatie doet ook vraagtekens rijzen bij de beweringen van het Israëlische leger dat het vooral Hamasdoelwitten raakt en dat de meerderheid van de slachtoffers uit Hamasleden en -militanten bestaat.

Een paar maanden geleden wees de campagne van de Vlaamse Vredeweek over ‘media en conflict’ nog op het gevaar die de onafhankelijke berichtgeving loopt in crisis- en oorlogssituaties en de mogelijke politieke consequenties daarvan. De berichtgeving over de militaire campagne tegen de Gazastrook lijdt aan hetzelfde euvel. Het Israëlische leger probeert zoveel mogelijk de informatiestromen mbt Gaza te stroomlijnen. Zo is journalisten al enkele dagen de toegang tot de Gaza ontzegd waardoor onafhankelijke verslaggeving ernstig gevaar loopt. Er zit een bewuste strategie achter om onafhankelijke observaties te beletten. Eerder al, op 14 december is ook Richard Falk, de VN-Rapporteur voor de mensenrechten, ondanks zijn status en opdracht op de vlieghaven in Tel Aviv aangehouden en verbleef hij meer dan 15 uur in detentie, waarna hij het land werd uitgewezen (zie zijn verslag en commentaar over de gebeurtenissen op

Vrede vzw waarschuwt dan ook om met grote omzichtigheid om te springen met bronnen afkomstig van het Israëlische leger. Zo verspreidde het leger op 31 december een persbericht met de melding dat de Israëlische luchtmacht een vrachtwagen met raketten heeft uitgeschakeld gevolgd door een reeks van explosies van ontploffende munitie (zie: )

De Israëlische mensenrechtenorganisatie Btselem heeft een getuigenis opgevoerd van de eigenaar van de vrachtwagen die stelt dat de vrachtwagen enkel gasflessen gebruikt voor het lassen transporteerde. Volgens zijn getuigenis wilde hij enkel het materiaal uit zijn metaalatelier voor plunderingen behoeden. Het huis daarnaast was al gebombardeerd. Hij ontkent elke band met Hamas of militaire activiteiten. Veldwerkers van Btselem zijn ter plaatse poolshoogte gaan nemen en vonden aanwijzingen die dit verhaal lijken te bevestigen. De eigenaar van de vrachtwagen, Ahmad Sanour is bereid om zijn getuigenis te brengen voor elke journalist of onderzoeker wat evenwel door de restricties van het Israëlische leger zeer moeilijk gaat. Bij deze aanval zijn acht mensen omgekomen van wie vier minderjarigen. Twee jongeren geraakten zwaar gewond. De namen van de slachtoffers zijn gepubliceerd op de website van Btselem

De Arabische nieuwszender heeft een reportage daarover gemaakt met beelden van de aanval gevolgd door enkele interviews

Ludo De Brabander