Palestina

Nieuws uit en over Palestina

Palestina

Posts Tagged ‘internationaal recht’

Nationale actiedag: ‘Israël koloniseert – Dexia financiert’

Het Gents Actieplatform Palestina vat post aan een lokaal Dexiakantoor

Het Gents Actieplatform Palestina vat post aan een lokaal Dexiakantoor

Gentse actievoerders van het Gents Actieplatform Palestina (GAPP) vatten post aan Dexia Heuvelpoort en Ledeberg

Dexia heeft verschillende financieringen lopen in kolonies gevestigd in de Bezette Palestijnse Westelijke Jordaanoever. Volgens het internationaal recht gaat het om illegale joods-Israëlische nederzettingen. Ondanks de verklaringen van Jean-Luc Dehaene – voorzitter van de RvB – dat Dexia sinds 2008 geen nieuwe kredieten meer toekent, blijven niet alleen de bestaande projecten lopen, maar zijn er mogelijk recent nog nieuwe kredieten toegekend. De actievoerders zullen de klanten van Dexia hierover aanspreken. Via een protestkaart kunnen die eisen dat hun bank alle banden met de Israëlische bezetting van Palestina verbreekt. (meer…)

Operatie Lood blijft ongestraft

Eduardo Galeano

(Voor Attac Vlaanderen uit het Spaanse vertaald door Willem De Witte. Bron: Zspace)

Om zich te rechtvaardigen, maakt het staatsterrorisme terroristen: het zaait haat en oogst alibi’s. Alles wijst erop dat deze slachtpartij in Gaza, die volgens de uitvoerders bedoeld was om de terroristen uit te schakelen, als resultaat zal hebben dat er meer zullen zijn.

(meer…)

“Blijf de basiswaarden van de EU verdedigen”

Annuschka Vandewalle

Algemeen Secretaris van FOS-Socialistische Solidariteit, Annuschka Vandewalle, schreef een brief aan Karel De Gucht, minister van Buitenlandse Zaken met de vraag om de humanitaire waarden te verdedigen. Het FOS is niet te spreken over de recente uitlating van de minister Schwarzenberg die als spreekbuis van de EU het internationaal en humanitair recht overboord gooit.

(meer…)

Israel’s Lies

Henry Siegman

Een schitterende analyse van professor Siegman, directeur van het US Middle East Project in New York en voormalig directeur van de American Jewish Congress. Hij schreef deze bijdrage voor de London Review of Books

(meer…)

Israël-België: Business as Usual

Ludo De Brabander

 

Hierna een briefje aan Karel De Gucht over het promoten van Belgische investeringen op de website van het ministerie van Buitenlandse Zaken. Mag massaal verstuurd worden (of beter nog een variant daarop) naar karel.degucht@skynet.be en info@diplobel.fed.be met een kopietje naar de Belgische ambassade in Israël ( telaviv@diplobel.fed.be ) en de verantwoordelijken voor handelsrelaties op de Belgische ambassade ‘telaviv@fitagency.com’ en ‘belgianexports@bezeqint.net’ (op een van deze adressen krijg je een standaardrepliek van afwezigheid, maar zal wel in de juiste postbus belanden)

 

(meer…)

Gaza: waar het echt om gaat

Tine Danckaers

Rafah is een symbool geworden voor de Palestijnen in Gaza

Terwijl Egypte zijn rol als bemiddelaar met de strijdende partijen in Gaza goedschiks opneemt, weegt Rafah steeds zwaarder op het imago het land. Met zijn halsstarrige weigering om de grensdoorgang in Rafah te openen, haalt Egypte zich niet alleen de woede op de hals van zijn eigen binnenlandse oppositiegroepen, maar ook die van de hele Arabische wereld. (meer…)

“Laffe dubbelzinnig gedrag van de Europese Unie”

Persbericht Attac Vlaanderen

“Opnieuw moeten we de machteloze en weifelende verdeeldheid in de Verenigde Naties vaststellen en het laffe dubbelzinnige gedrag van de Europese Unie. Hoe verantwoordt de Europese Unie een bevoorrechte handelsrelatie met een misdadige staat na 60 jaar mensenrechten?”

(meer…)

Palestijnse mensenrechten naar de filistijnen

Said El Majdoub

Said El Majdoub bezorgde ons een interessante analyse met de feiten en argumenten op een rijtje. De auteur kroop in de pen omdat hij zwaar verontwaardigd is over wat er met Gaza gebeurt en begaan is met de universele rechten van alle mensen. Aanbevolen lectuur!

Na afloop van haar overlegbezoek aan de Franse president Nicolas Sarkozy, verklaarde de Israëlische minister van Buitenlandse Zaken Tzipi Livni andermaal letterlijk dat er ‘geen humanitaire crisis is in de Gazastrook en dus geen nood voor een humanitair staakt-het-vuren’. Bovendien blijft het hoofd van de Israëlische diplomatie bij het refrein dat de enige doelstelling van haar regering de beëindiging is van de Qassam-raketaanvallen op de zuidelijke steden van Israël vanwege de militaire vleugel van de Islamitische verzetsbeweging Hamas.

Wat voorafging

Hoewel Hamas in januari 2006 de parlementaire verkiezingen, georganiseerd door de VS, de EU en Israël op een democratische wijze won, weigerden diezelfde organisatoren de overwinning te erkennen. Hun wens om Hamas politiek uit te schakelen, was mislukt. Hamas verzette zich en nam pas in juni 2007, na een bloedig conflict, de macht over in de Gazastrook ten koste van de Fatah-partij van Palestijns president Abbas. Daarop reageerde Israël onmiddellijk met de oplegging van een economische blokkade in Gaza in de ‘bijzonder vreemde’ hoop dat de Palestijnse bevolking zich tegen de verzetsbeweging zou keren, nadat het een overweldigende democratische steun genoot van diezelfde bevolking.

De reactie van Hamas op de economische blokkade was er één van raketaanvallen richting Israël. In de zomer van 2008, sloten de twee rivalen uiteindelijk een wapenbestand af. Dat Hamas grotendeels respecteerde omdat het hiermee wezenlijk hoopte op een beëindiging van de onmenselijke economische blokkade, die de precaire levenssituatie in Gaza zou verbeteren.

Het niet opheffen, noch versoepelen van deze economische blokkade door Israël, met desastreuze humanitaire gevolgen in Gaza tot aan de vooravond van de bombardementen, was voor Hamas ook de hoofdreden om het wapenbestand met Israël niet te verlengen op 19 december. Het intensifieerde wanhopig opnieuw haar raketaanvallen op naburige Israëlische steden.

Kerstmis en vrede

Als reactie op deze raketaanvallen, is het Israëli Defence Force op 27 december gestart met een buitensporig aggressief luchtoffensief in Gaza dat naar eigen zeggen legitieme zelfverdediging is en ‘surgical’ gericht is op de militaire en politieke infrastructuur van Hamas. Om de precieze aanvallen hard te maken, werden o.a. de cockpit-beelden vanuit IDF-gevechtsvliegtuigen op Youtube geplaatst. Waarop duidelijk te zien is dat het doelwit effectief wordt geraakt, gevolgd door een gigantische zwarte rookwolk. Wat met de efficiëntie van de bombardementen in één van de meest dichtbevolkte gebieden op aarde, meer dan 4270 inwoners per km², bovendien hermetisch geïsoleerd van alle externe hulp en buitenwereld. Israël spreekt van collateral damage. Op het einde van dag 8 is ook het grondoffensief van start gegaan.

Sinds de eerste dag van dit excessief Israëlisch optreden ontvangen we gruwelijke, schrijnende berichten en beelden van lijdende, stervende Palestijnse vrouwen, kinderen en ontredderde ongewapende burgers. Op dag 9 loopt het dodental in Gaza ondertussen op tot 485, het aantal (zwaar- en licht)gewonden tot meer dan 2300. Een Noorse arts Dr. Eric Fosse ter plaatse in Al-Shifa Hospital bevestigt dat meer dan 25% van de doden en over 50% van de gewonden onschuldige, ongewapende vrouwen en kinderen zijn, zelfs babies van niet meer dan 8 maanden jong. In dezelfde periode zijn er langs Israëlische zijde 4 onschuldige burgerdoden gevallen ten gevolge van de Qassam-raketaanvallen. Disproportionele inzet van offensieve middelen kan niet anders dan leiden tot desastreuze disproportionele gevolgen.

Let there be no doubt: de 4 burgerdoden langs Israëlische zijde zijn er 4 te veel. Hoewel Hamas met haar raketaanvallen op bijna wanhopige wijze reageert op de achttien maanden durende strenge economische blokkade en het al sinds decennia ook een legitiem politiek antwoord biedt op de aanhoudende bezetting en koloniale politiek van Israël, dient de militaire tak ervan onmiddellijk op te houden met Qassam-raketten af te vuren als het de situatie niet wil verergeren.

De schuldvraag is hier al langer niet meer relevant voor de beëindiging van dit humanitair bloedbad. Om de wezenlijke schuldvraag te kunnen beantwoorden kan men best teruggaan tot in de beslissingsjaren 2000, 1993, 1987, 1967, 1948, 1922, 1917, enz…in het complexe Israëlo-Palestijns verzetsconflict. Wat de internationale gemeenschap vandaag prioritair moet bezighouden is meer dan ooit de humanitaire kwestie, de schending van de  mensenrechten, de gruwelijke oorlogsmisdaden tegen de menselijkheid. First things first.

Humanitaire nakba

Ofschoon de staat Israël een humanitaire crisis blijft ontkennen, stellen en bewijzen internationale organisaties en  diverse onafhankelijke media het tegendeel. Desastreuze beelden van een geterroriseerde burgerbevolking, gebombardeerde moskeën, markten, scholen en bruggen, vernielde woonwijken, de dood van onschuldige studenten, chaotische poging van Palestijnen tot hulpverlening na een Israëlische luchtaanval, ….

John Ging van de internationale hulporganisatie van de Verenigde Naties (UNRWA) noemt de ontkenning van Israël ‘absurd’. De schaal van de Israëlische luchtaanvallen is buiten elke verhouding en als Israël zoals het zegt het aantal burgerslachtoffers tracht te beperken, dan is het daarin flagrant niet gelukt. Bovendien is niet enkel het aantal doden en gewonden een maatstaf voor de ernst, de schade van het Israëlisch offensief.

De speciale mensenrechtenrapporteur van de Verenigde Naties in de bezette Palestijnse gebieden, professor Richard Falk toont in een recent rapport zorgvuldig aan dat de staat Israël ook verschillende ernstige inbreuken pleegt op de internationale humanitaire wetgeving. Sinds de oplegging van de strenge economische  blokkade, moeten de 1.5 miljoen Palestijnen het stellen zonder voldoende basisgoederen, voedingswaren en brandstof, tenzij illegaal gesmokkeld via de tunnels, hun enige uitweg. De staat Israël is als bezetter verantwoordelijk voor het georganiseerd uithongeren van een ganse bevolking

Volgens Falk overtreedt Israël ondubbelzinnig en moedwillig de Conventionele verplichtingen van een bezettingsmacht. Het collectieve en buitensporige karakter van de agressie en het nalaten van onschuldige burgers in oorlogstijden te beschermen, zijn aantoonbare inbreuken op de internationale oorlogswetten. Falk spreekt van oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid

Stemmen van hulporganisaties Oxfam, het Wereldvoedselprogramma (WFP) van de VN, Amnesty International, Save the Children, internationale artsen, de Red Cross, e.a. klinken eensluidend wanhopig. De humanitaire toestand in Gaza wordt met de dag onmenselijker doordat ziekenhuizen overstelpt worden met gewonden. De voorraad medicijnen en medisch materieel geraakt zienderogen uitgeput, bij gebrek aan bevoorrading. Ook watervoorraden, voedsel, elektriciteit en stookolie worden met de dag schaarser. Het maatschappelijk weefsel is aan flarden. Zowel de langdurige economische blokkade als de disproportionele moorddadige Israëlische bombardementen hebben de burgerbevolking in Gaza aan de rand van een humanitaire nakba gebracht, luidt het.

Ongeloofwaardig, onaanvaardbaar en triest

Samen met miljoenen burgers ben ik verbolgen over het gruwelijk onrecht en de flagrante schending van miljoenen mensenrechten door Israël. Hoe geloofwaardig en eerlijk is de Israëlische regering nog? Hoelang blijft ze een humanitaire crisis in Gaza met klem ontkennen om maar niet te hoeven in te grijpen? Deze criminele houding van de staat Israël is minstens even erg als het ‘wir haben es nicht gewuβt’ van de Europeanen. Met dat verschil dat het voor het Palestijnse volk nog niet voorbij. Dit is onaanvaardbaar en onvergeeflijk! Het is gelukkig  ook nog niet te laat voor interventie.

Hoe zinvol is de internationale rechtsorde? Hoelang zal de internationale gemeenschap, incluis de Arabische, het onaanvaardbaar onmenselijk en gruwelijk optreden van de staat Israël in Gaza blijven gedogen? En waarom eigenlijk?

Geen enkel ander land zou moeten durven zich op deze manier te gedragen zonder de hete adem, vingerwijzing of sancties van de Verenigde Naties over zich heen te krijgen. De meer dan zeventig VN-resoluties aangenomen door de Veiligheidsraad, niet-bindend dan nog wel, naast meer dan de 400 aanbevelingen van de Algemene Vergadering, tegen Israël blijven dode letter. Omdat het de staat Israël is? Is het omdat zowel de ‘verwording van de herinnering aan de Holocaust’ bij Israël-VS enerzijds en de holocaust-schaamte bij EU anderzijds overheerst, en daarom de VN de ogen sluit voor een vermomde etnische zuivering sinds meer dan 60 jaar?

Omdat kritiek op de Israëlische bezettingspolitiek nog steeds gedreven door het ideologisch zionisme taboe is vanwege de gratuite klachtregen van antisemitisme als automatische Israëlische reactie? Is het omdat de Palestijnen in de Gaza-strook niet op petroleum of andere interessante grondstoffen zitten? Is het omdat de Islamitische vrijheids- en verzetsbeweging Hamas op een lijst van terroristische organisaties staat, dat het Israëlisch staatsterrorisme, i.e. de moedwillige collectieve aanvallen op onschuldige, weerloze burgers, met als doel het bereiken van een politiek doel, geoorloofd? Waarom eigenlijk, wordt de lidstaat Israël door de Verenigde Naties niet behandeld als elk ander lidstaat?

Te zwijgen over de tientallen resolutie-voorstellen die sinds 1972 onder hoofdstuk 7 van het VN Handvest, die het alleen maar niet haalden omdat de VS haar veto in de Veiligheidsraad gebruikte. Ter indicatie van de machtsverhoudingen: de aanbevelings-resoluties tegen Israël in de Algemene Vergadering worden vaak aangenomen met stemverhoudingen als 170 voor, 2 tegen en 20 onthoudingen. ‘All state are equal but some are more equal than others’

Verenigde Naties

Wil het nog een zinvolle toekomst hebben, dan is de VN dringend toe aan een grondige bezinning. De hoogste nood dat het een antwoord vindt om een dringende en noodzakelijke interventie in de Gaza-strook mogelijk te maken. Als het de VN niet is, wie dan wel?

De VN dient in het algemeen, zonder te worden gegijzeld door het veto-systeem, in staat te zijn om al zijn lidstaten tot orde te roepen en kunnen ingrijpen met het oog op de onmiddelijke stopzetting van gruweldaden. Ook in het geval van lidstaat Israël. Daarom kan het achterhaalde veto-stemrecht beter worden afgeschaft en werken met bijzondere meerderheden voor in hoogdringende kwesties en inzake mensenrechten zoals bvb. in Oost-Congo en Gaza.

De staat Israël en haar regering anno 2009 tot de internationale orde roepen, en vervolgens humanitair tussenkomen is een urgente zaak. Het zou geenszins een zaak zijn van ontkenning van de complexiteit van het Israël-Palestijns bezettingsconflict. Het heeft niets te maken met antisemitisme, noch minder met negationisme of met nazi-holocaust. Internationaal opkomen en effectief optreden voor de bescherming van 1,5 miljoen Palestijnen in de openlucht gevangenis van Gaza zou geen zaak van pro of contra Hamas zijn. Zoals in andere conflictgebieden is het een zaak van bescherming van onschuldige, onderdrukte, ontredderde burgers met mensenrechten: kinderen, babies, vrouwen en mannen.

Het is bijzonder triest dat net in het jaar van de drievoudige 60ste verjaardag van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, de Al-Nakba én de oprichting van de staat Israël, deze laatste ongestraft blijft met haar disproportioneel, moedwilig onmenselijk en militair gewelddadig optreden. Dat ze ongestraft zware inbreuken pleegt op het internationaal humanitair recht van de reeds bezette en onderdrukte Palestijnse burgerbevolking. Een bevolking dat door de VS en Israël en surplus continu wordt beladen met alle zonden van Israël.

Zelfs de meest idealistische naiëveling ver weg van deze oorlogmisdaden en van de humanitaire ramp, verliest reeds na dag 1 de hoop op verbetering voor de burgerbevolking wanneer de dreiging van een onverantwoord grondoffensief donderwolkte tegen een onbegrijpelijke internationale passiviteit.

 

De Gucht betreurt, maar veroordeelt niet

Ludo De Brabander

Het internationaal recht verbiedt dat burgers het mikpunt vormen van vijandelijkheden. Dat geldt net zo goed voor Hamas als voor het Israëlische leger. Maar zo heeft Karel De Gucht dat niet begrepen.

Onze minister van Buitenlandse zaken heeft de aanvallen van Hamas al veroordeeld, maar weigert vooralsnog hetzelfde te doen met de Israëlische bombardementen. Nochtans zijn daar nu al honderden slachtoffers zijn gevallen. De teller staat op dit ogenblik (5/01 s morgens) op 521 Palestijnse doden, meer dan een kwart zijn burgers. Aan Israëlische zijde gaat het om 5 doden.

In De Morgen (5/01) beoordeelt Karel De Gucht het dit weekend opgestarte grondoffensief “als zeer onrustwekkend”. Nochtans zegt hij dat het voor het Israelische leger uiterst moeilijk zal zijn “om het onderscheid te maken tussen militanten en gewone burgers”. En dan: “Ik vrees dan ook een humanitair drama, met veel burgerslachtoffers, die door Israël dan weer als strijders zullen bestempeld worden”. Toch komt hij niet verder dan een oproep tot een staakt-het-vuren. Zoals bekend heeft Hamas al laten verstaan daar iets voor te vinden op voorwaarde dat de blokkade tegen Gaza wordt stopgezet. Maar het valt te betwijfelen dat Tel Aviv erg onder de indruk is van het statement van onze minister want als je de aanvallen al zelf niet durft veroordelen… In De Standaard (5/01) luidt De Gucht een iets andere klok, want daar lijkt hij zelfs begrip te tonen voor het Israëlische gedrag. “Ik begrijp dat Israël niet kan aanvaarden dat het door Hamas met raketten gebombardeerd wordt”, zo klinkt het. En verderop: “Je kan je moeilijk verzetten dat het land daartegen reageert”. En verder stelt hij alleen maar de vraag “of dit wel zo’n totale oorlog rechtvaardigt”. Alles samen genomen toch een heel lauwe reactie voor een minister van Buitenlandse Zaken, wat neerkomt op een stilzwijgen (zie daarvoor ook het persbericht van Vrede vzw http://www.vrede.be/nieuw_view.php?id=1419).

De ‘internationale gemeenschap’ heeft de burgers van Gaza aan hun lot overgelaten, dat is toch wel de duidelijke conclusie die je kan trekken, niet alleen na dagenlange bombardementen maar ook na een maandenlang embargo. In De Standaard (5/01) zegt De Gucht dat hij ervan uitgaat “dat Israël de toevoer van humanitaire hulp niet zal verhinderen”. Wel, Mijnheer De Gucht, Israël verhindert al 18 maanden de toevoer van humanitaire goederen en heeft de economie in Gaza compleet gewurgd. Richard Falk, de Speciale Rapporteur voor de Mensenrechten van de VN, blijft tevergeefs herhalen dat Israël de bevolking in Gaza collectief straft en dat is een overtreding van het Internationaal Humanitair Recht. Het is roepen in de woestijn, of zou het kunnen dat zijn rapporten ongelezen blijven?

Onze briefschrijfactie aan De Gucht blijft dus broodnodig. Klik op Kunnen wij als gewone burgers iets doen? JA!!!!

Gaza: Europese Unie en België offeren mensenrechten. Stilzwijgen wordt misdadig

Persbericht van Vrede vzw n.a.v. het starten van het grondoffensief

Volgens de Verenigde Naties zijn er in de Gazastrook nu al 432 doden gevallen en 2.200 gewonden. Vrede vzw vraagt zich af wat er nog moet gebeuren vooraleer de internationale gemeenschap in beweging komt om een einde te maken aan het brutale en misdadige geweld.

Volgens de Verenigde Naties zijn er in de Gazastrook nu al 432 doden gevallen en 2.200 gewonden. Volgens de VN is minstens een kwart van de doden burger. Minstens drie scholen zijn zwaar geraakt en 250.000 mensen zitten al een hele tijd zonder elektriciteit. De Gaza Elektriciteitscentrale ligt al sinds 30 december stil. Ziekenhuizen moeten meer en meer beroep doen op eigen generatoren. Heel het sanitair is een puinhoop. Zuiver drinkwater wordt alsmaar schaarser. Daar komt nu bovenop dat het Israëlische leger een grondoffensief lijkt te zijn gestart dat gepaard gaat met bombardementen van tankgeschut. Je hoeft geen militair strateeg te zijn om te weten dat er zo onmogelijk nog een onderscheid kan worden gemaakt tussen burgers en strijders. In Beit Lahiya is een Moskee geraakt waarbij minstens dertien mensen zijn gewond geraakt. Een grondoffensief kan het bloedvergieten alleen nog erger maken. Hamas heeft nochtans laten verstaan dat het stopzetten van de blokkade en onderhandelingen vlug kunnen leiden tot een wapenbestand.

Beide partijen mogen burgers niet als doelwit gebruiken. Terwijl België “het verbreken van het bestand door Hamas en het hernemen van de raketbeschietingen van Zuid-Israël” heeft “veroordeeld”, “verzoekt” ons land “om elke disproportionele militaire escalatie te vermijden”. Een duidelijke veroordeling van de massale Israëlische bombardementen blijft tot vandaag uit.

De Speciale Rapporteur voor de Mensenrechten, Richard Falk heeft nochtans in duidelijke bewoordingen laten verstaan dat Israël op drie vlakken zwaar in overtreding is met het Internationaal Humanitair recht. Het gaat om

1. De collectieve bestraffing van de Palestijnen in Gaza.

2. Luchtbombardementen op burgerdoelen

3. Disproportionele militaire acties

Volgens de VN-rapporteur is er sprake van ‘oorlogsmisdaden’ en ‘misdaden tegen de menselijkheid’. Dat zijn geen holle termen! VN-resolutie 1674 (28 april 2006) verbindt de VN-Veiligheidsraad ertoe om burgers te beschermen indien zijn daarvan het slachtoffer zijn tijdens een gewapend conflict. Waar blijft de internationale gemeenschap nu? Wanneer schiet het zogenaamde ‘beschaafde Westen’ in actie om zijn verplichtingen die hieruit voortvloeien waar te maken?

Vrede vzw is samen met veel Europese burgers in het bijzonder verontwaardigd over de hypocriete laksheid van de Europese Unie. Verschillende Europese instellingen hebben zich actief ingezet om tegen de wil van het Europees Parlement in en ondanks de Israëlische bezettingspolitiek, er voor te zorgen dat de relaties met Israël tot het hoogste niveau zijn opgetild. Kort na de oorlog in Libanon heeft de NAVO de militaire banden met Tel Aviv opgekrikt. Maar als het er op aan komt om de verbintenissen die voorvloeien uit de Conventies van Genève, het Associatie-Akkoord, de VN-resoluties en alle andere internationale afspraken dan heerst er een plotse oorverdovende Europese stilte. Waar blijft België ook dat zich anders zo graag als verdediger van de mensenrechten opstelt? Een loutere oproep tot ‘niet proportioneel geweld’ is weinig tot niets zeggend.

Het stilzwijgen is onaanvaardbaar. De Europese houding luidt het failliet in van elke geloofwaardigheid in de Europese instellingen. Dat vertrouwen kan alleen hersteld worden als een duidelijke keuze wordt gemaakt voor een beleid gebaseerd op humanitaire waarden.

Vrede vzw vraagt daarom:

–          Een onmiddellijke en duidelijke veroordeling van alle geweld tegen alle burgers

–          Onmiddellijke maatregelen om een einde te maken aan de vijandelijkheden

–          Het onmiddellijk doorbreken van de blokkade tegen Gaza

–          De opschorting van het EU-associatieakkoord met Israël

–          De stopzetting van alle militaire relaties met Israël

–          Een wapenembargo tegen Israël

–          Een duidelijk plan dat op korte termijn kan bijdragen tot een politieke oplossing op basis van het internationaal recht.

zie http://www.vrede.be