Palestina

Nieuws uit en over Palestina

Palestina

Posts Tagged ‘hamas’

“Hamas zal niet toegeven aan chantage”

Interview met Hamas-minister Ahmed Yousef 

Mel Frykberg (IPS)

Ahmed Yousef - minister van Buitenlandse Zaken van Hamas

Ahmed Yousef - minister van Buitenlandse Zaken van Hamas

RAMALLAH , 24 februari 2009 (IPS) – Israël heeft op de valreep zijn voorwaarden voor een staakt-het-vuren in Gaza veranderd. Een nieuwe patstelling dreigt, want Hamas geeft geen krimp. “We zullen geen chantage dulden van Israël”, zegt Hamas-minister Ahmed Yousef in een interview met IPS. “Israël denkt dat het sterk staat door de Gaza-oorlog en dat het ons zijn voorwaarden kan opleggen, maar ze hebben het mis.”

(meer…)

Links en de steun aan het verzet

Nadine Rosa-Rosso

Een kritische reflectie over de linkse houding tegenover de islamitische verzetsorganisaties in het Midden-Oosten. Het gaat om een tussenkomst op het Internationaal Forum van Beyrouth voor het verzet, het anti-imperialisme, de solidariteit der volkeren en de alternatieven – Vertaling Ida Dequeecker.

De centrale vraag op dit forum betreft de wereldwijde steun aan het verzet tegen het imperialisme. Als Belgische onafhankelijke communistische militant zal ik het enkel hebben over de houding van Europees links tegenover deze vraag.

(meer…)

De juiste chronologie van de Gaza-oorlog

Ludo De Brabander

Toen het Israëlische leger zijn bommen begonnen te droppen klonk het overal bijna eensgezind dat Hamas verantwoordelijk was voor het verbreken van het staakt-het-vuren. De Israëlische propagandamachine had zijn werk gedaan. Hoewel feiten en chronologie in dit elektronische tijdperk gemakkelijk te achterhalen zijn, reproduceerden de meeste Westerse media met groot gemak flagrante leugens.

 

(meer…)

De geschiedenis is niet begonnen met de Qassams

Amira Hass

Nog maar eens een verhelderend artikel van de Israëlische journaliste Amira Hass over de juiste chronologie en de Israëlische propaganda die van de Palestijnen de agressor maakt. Hopen dat onze politici en journalisten dit goed lezen, want het is soms erg nodig (zie ook eerder stukken op deze blog hier). Ter illustratie: er is in de Belgische Commissie Buitenlandse Zaken een resolutie gestemd (vandaag in plenaire) die in de preambule de hoofdverantwoordelijkheid bij Hamas legt en spreekt over de ‘tegen’aanvallen van het Israëlische leger (ingediend door PS, VLD, CDH en CD&V). Meer hierover later.

Met dank aan de schitterende blog van Anja Meulenbelt en voor de vertaling door Ria van Minnen. 

(meer…)

Hoe Israël Gaza aan de rand van de afgrond bracht

Avi Schlaim

Avi Schlaim is een bekende Israëlische historicus, een van de eersten van de ‘nieuwe historici’ die aan het werk gingen om de Israëlische ontstaansgeschiedenis te ontdoen van mythologie. Hij is op dit moment professor Internationale Betrekkingen aan de Universiteit van Oxford. De Israëlische oorlog tegen Gaza is niet begonnen met het afschieten van raketten, zoals Israël ons graag wil doen geloven. Daarom is het belangrijk het gebeuren in een historisch accurate context te zetten. Schlaim heeft daar een beknopt begin mee gemaakt. Anja Meulenbelt vertaalde het en voegde wat voetnoten toe. Het origineel is hier te vinden. Een artikel dat je moet lezen!

(meer…)

Gaza Dag 12: Killing Fields

Ludo De Brabander

Gisteren een nieuw dieptepunt in de ‘killing fields’ van Gaza. Tankgranaten op VN-schooltjes. Op Al Jazeera blijft de woordvoerder van de Israëlische regering hetzelfde refreintje zingen, ‘het is allemaal de schuld van Hamas’. Maar dat de media het gebied nog altijd niet binnenmogen, ondanks een uitspraak van het Israëlische hooggerechtshof (zegt genoeg over de democratische rechtsstaat Israël), hindert niet dat de gruwelijke werkelijkheid onze huiskamers binnensijpelt. De propaganda begint zijn effect te verliezen.

(meer…)

Gaza, dag 11. De slachting gaat door

Ludo De Brabander

Er komen woorden tekort. Israël voert zijn moorddadige campagne op. De lijken in Gaza-stad stapelen zich op, maar niemand die in staat lijkt om de niets ontziende allesverpletterende oorlogsmachine te stoppen. Israël weigert het offensief te stoppen en het is nu overduidelijk dat er elke dag nieuwe oorlogsmisdaden worden begaan. Voor beide kanten is er politiek gewin of verlies mee gemoeid. Hamas zet zijn raketbeschietingen op Israël voort, meer als stunt dan dat ze militair effect beogen. De Hamas-leiding voelt zich verplicht om de eigen bevolking te tonen dat ze niet te breken zijn. Als Hamas er in slaagt om het Israëlische leger zwaar te raken dan betekent dat op lange termijn politieke winst, zelfs als ze de veldslag verliezen. (meer…)

Palestijnse mensenrechten naar de filistijnen

Said El Majdoub

Said El Majdoub bezorgde ons een interessante analyse met de feiten en argumenten op een rijtje. De auteur kroop in de pen omdat hij zwaar verontwaardigd is over wat er met Gaza gebeurt en begaan is met de universele rechten van alle mensen. Aanbevolen lectuur!

Na afloop van haar overlegbezoek aan de Franse president Nicolas Sarkozy, verklaarde de Israëlische minister van Buitenlandse Zaken Tzipi Livni andermaal letterlijk dat er ‘geen humanitaire crisis is in de Gazastrook en dus geen nood voor een humanitair staakt-het-vuren’. Bovendien blijft het hoofd van de Israëlische diplomatie bij het refrein dat de enige doelstelling van haar regering de beëindiging is van de Qassam-raketaanvallen op de zuidelijke steden van Israël vanwege de militaire vleugel van de Islamitische verzetsbeweging Hamas.

Wat voorafging

Hoewel Hamas in januari 2006 de parlementaire verkiezingen, georganiseerd door de VS, de EU en Israël op een democratische wijze won, weigerden diezelfde organisatoren de overwinning te erkennen. Hun wens om Hamas politiek uit te schakelen, was mislukt. Hamas verzette zich en nam pas in juni 2007, na een bloedig conflict, de macht over in de Gazastrook ten koste van de Fatah-partij van Palestijns president Abbas. Daarop reageerde Israël onmiddellijk met de oplegging van een economische blokkade in Gaza in de ‘bijzonder vreemde’ hoop dat de Palestijnse bevolking zich tegen de verzetsbeweging zou keren, nadat het een overweldigende democratische steun genoot van diezelfde bevolking.

De reactie van Hamas op de economische blokkade was er één van raketaanvallen richting Israël. In de zomer van 2008, sloten de twee rivalen uiteindelijk een wapenbestand af. Dat Hamas grotendeels respecteerde omdat het hiermee wezenlijk hoopte op een beëindiging van de onmenselijke economische blokkade, die de precaire levenssituatie in Gaza zou verbeteren.

Het niet opheffen, noch versoepelen van deze economische blokkade door Israël, met desastreuze humanitaire gevolgen in Gaza tot aan de vooravond van de bombardementen, was voor Hamas ook de hoofdreden om het wapenbestand met Israël niet te verlengen op 19 december. Het intensifieerde wanhopig opnieuw haar raketaanvallen op naburige Israëlische steden.

Kerstmis en vrede

Als reactie op deze raketaanvallen, is het Israëli Defence Force op 27 december gestart met een buitensporig aggressief luchtoffensief in Gaza dat naar eigen zeggen legitieme zelfverdediging is en ‘surgical’ gericht is op de militaire en politieke infrastructuur van Hamas. Om de precieze aanvallen hard te maken, werden o.a. de cockpit-beelden vanuit IDF-gevechtsvliegtuigen op Youtube geplaatst. Waarop duidelijk te zien is dat het doelwit effectief wordt geraakt, gevolgd door een gigantische zwarte rookwolk. Wat met de efficiëntie van de bombardementen in één van de meest dichtbevolkte gebieden op aarde, meer dan 4270 inwoners per km², bovendien hermetisch geïsoleerd van alle externe hulp en buitenwereld. Israël spreekt van collateral damage. Op het einde van dag 8 is ook het grondoffensief van start gegaan.

Sinds de eerste dag van dit excessief Israëlisch optreden ontvangen we gruwelijke, schrijnende berichten en beelden van lijdende, stervende Palestijnse vrouwen, kinderen en ontredderde ongewapende burgers. Op dag 9 loopt het dodental in Gaza ondertussen op tot 485, het aantal (zwaar- en licht)gewonden tot meer dan 2300. Een Noorse arts Dr. Eric Fosse ter plaatse in Al-Shifa Hospital bevestigt dat meer dan 25% van de doden en over 50% van de gewonden onschuldige, ongewapende vrouwen en kinderen zijn, zelfs babies van niet meer dan 8 maanden jong. In dezelfde periode zijn er langs Israëlische zijde 4 onschuldige burgerdoden gevallen ten gevolge van de Qassam-raketaanvallen. Disproportionele inzet van offensieve middelen kan niet anders dan leiden tot desastreuze disproportionele gevolgen.

Let there be no doubt: de 4 burgerdoden langs Israëlische zijde zijn er 4 te veel. Hoewel Hamas met haar raketaanvallen op bijna wanhopige wijze reageert op de achttien maanden durende strenge economische blokkade en het al sinds decennia ook een legitiem politiek antwoord biedt op de aanhoudende bezetting en koloniale politiek van Israël, dient de militaire tak ervan onmiddellijk op te houden met Qassam-raketten af te vuren als het de situatie niet wil verergeren.

De schuldvraag is hier al langer niet meer relevant voor de beëindiging van dit humanitair bloedbad. Om de wezenlijke schuldvraag te kunnen beantwoorden kan men best teruggaan tot in de beslissingsjaren 2000, 1993, 1987, 1967, 1948, 1922, 1917, enz…in het complexe Israëlo-Palestijns verzetsconflict. Wat de internationale gemeenschap vandaag prioritair moet bezighouden is meer dan ooit de humanitaire kwestie, de schending van de  mensenrechten, de gruwelijke oorlogsmisdaden tegen de menselijkheid. First things first.

Humanitaire nakba

Ofschoon de staat Israël een humanitaire crisis blijft ontkennen, stellen en bewijzen internationale organisaties en  diverse onafhankelijke media het tegendeel. Desastreuze beelden van een geterroriseerde burgerbevolking, gebombardeerde moskeën, markten, scholen en bruggen, vernielde woonwijken, de dood van onschuldige studenten, chaotische poging van Palestijnen tot hulpverlening na een Israëlische luchtaanval, ….

John Ging van de internationale hulporganisatie van de Verenigde Naties (UNRWA) noemt de ontkenning van Israël ‘absurd’. De schaal van de Israëlische luchtaanvallen is buiten elke verhouding en als Israël zoals het zegt het aantal burgerslachtoffers tracht te beperken, dan is het daarin flagrant niet gelukt. Bovendien is niet enkel het aantal doden en gewonden een maatstaf voor de ernst, de schade van het Israëlisch offensief.

De speciale mensenrechtenrapporteur van de Verenigde Naties in de bezette Palestijnse gebieden, professor Richard Falk toont in een recent rapport zorgvuldig aan dat de staat Israël ook verschillende ernstige inbreuken pleegt op de internationale humanitaire wetgeving. Sinds de oplegging van de strenge economische  blokkade, moeten de 1.5 miljoen Palestijnen het stellen zonder voldoende basisgoederen, voedingswaren en brandstof, tenzij illegaal gesmokkeld via de tunnels, hun enige uitweg. De staat Israël is als bezetter verantwoordelijk voor het georganiseerd uithongeren van een ganse bevolking

Volgens Falk overtreedt Israël ondubbelzinnig en moedwillig de Conventionele verplichtingen van een bezettingsmacht. Het collectieve en buitensporige karakter van de agressie en het nalaten van onschuldige burgers in oorlogstijden te beschermen, zijn aantoonbare inbreuken op de internationale oorlogswetten. Falk spreekt van oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid

Stemmen van hulporganisaties Oxfam, het Wereldvoedselprogramma (WFP) van de VN, Amnesty International, Save the Children, internationale artsen, de Red Cross, e.a. klinken eensluidend wanhopig. De humanitaire toestand in Gaza wordt met de dag onmenselijker doordat ziekenhuizen overstelpt worden met gewonden. De voorraad medicijnen en medisch materieel geraakt zienderogen uitgeput, bij gebrek aan bevoorrading. Ook watervoorraden, voedsel, elektriciteit en stookolie worden met de dag schaarser. Het maatschappelijk weefsel is aan flarden. Zowel de langdurige economische blokkade als de disproportionele moorddadige Israëlische bombardementen hebben de burgerbevolking in Gaza aan de rand van een humanitaire nakba gebracht, luidt het.

Ongeloofwaardig, onaanvaardbaar en triest

Samen met miljoenen burgers ben ik verbolgen over het gruwelijk onrecht en de flagrante schending van miljoenen mensenrechten door Israël. Hoe geloofwaardig en eerlijk is de Israëlische regering nog? Hoelang blijft ze een humanitaire crisis in Gaza met klem ontkennen om maar niet te hoeven in te grijpen? Deze criminele houding van de staat Israël is minstens even erg als het ‘wir haben es nicht gewuβt’ van de Europeanen. Met dat verschil dat het voor het Palestijnse volk nog niet voorbij. Dit is onaanvaardbaar en onvergeeflijk! Het is gelukkig  ook nog niet te laat voor interventie.

Hoe zinvol is de internationale rechtsorde? Hoelang zal de internationale gemeenschap, incluis de Arabische, het onaanvaardbaar onmenselijk en gruwelijk optreden van de staat Israël in Gaza blijven gedogen? En waarom eigenlijk?

Geen enkel ander land zou moeten durven zich op deze manier te gedragen zonder de hete adem, vingerwijzing of sancties van de Verenigde Naties over zich heen te krijgen. De meer dan zeventig VN-resoluties aangenomen door de Veiligheidsraad, niet-bindend dan nog wel, naast meer dan de 400 aanbevelingen van de Algemene Vergadering, tegen Israël blijven dode letter. Omdat het de staat Israël is? Is het omdat zowel de ‘verwording van de herinnering aan de Holocaust’ bij Israël-VS enerzijds en de holocaust-schaamte bij EU anderzijds overheerst, en daarom de VN de ogen sluit voor een vermomde etnische zuivering sinds meer dan 60 jaar?

Omdat kritiek op de Israëlische bezettingspolitiek nog steeds gedreven door het ideologisch zionisme taboe is vanwege de gratuite klachtregen van antisemitisme als automatische Israëlische reactie? Is het omdat de Palestijnen in de Gaza-strook niet op petroleum of andere interessante grondstoffen zitten? Is het omdat de Islamitische vrijheids- en verzetsbeweging Hamas op een lijst van terroristische organisaties staat, dat het Israëlisch staatsterrorisme, i.e. de moedwillige collectieve aanvallen op onschuldige, weerloze burgers, met als doel het bereiken van een politiek doel, geoorloofd? Waarom eigenlijk, wordt de lidstaat Israël door de Verenigde Naties niet behandeld als elk ander lidstaat?

Te zwijgen over de tientallen resolutie-voorstellen die sinds 1972 onder hoofdstuk 7 van het VN Handvest, die het alleen maar niet haalden omdat de VS haar veto in de Veiligheidsraad gebruikte. Ter indicatie van de machtsverhoudingen: de aanbevelings-resoluties tegen Israël in de Algemene Vergadering worden vaak aangenomen met stemverhoudingen als 170 voor, 2 tegen en 20 onthoudingen. ‘All state are equal but some are more equal than others’

Verenigde Naties

Wil het nog een zinvolle toekomst hebben, dan is de VN dringend toe aan een grondige bezinning. De hoogste nood dat het een antwoord vindt om een dringende en noodzakelijke interventie in de Gaza-strook mogelijk te maken. Als het de VN niet is, wie dan wel?

De VN dient in het algemeen, zonder te worden gegijzeld door het veto-systeem, in staat te zijn om al zijn lidstaten tot orde te roepen en kunnen ingrijpen met het oog op de onmiddelijke stopzetting van gruweldaden. Ook in het geval van lidstaat Israël. Daarom kan het achterhaalde veto-stemrecht beter worden afgeschaft en werken met bijzondere meerderheden voor in hoogdringende kwesties en inzake mensenrechten zoals bvb. in Oost-Congo en Gaza.

De staat Israël en haar regering anno 2009 tot de internationale orde roepen, en vervolgens humanitair tussenkomen is een urgente zaak. Het zou geenszins een zaak zijn van ontkenning van de complexiteit van het Israël-Palestijns bezettingsconflict. Het heeft niets te maken met antisemitisme, noch minder met negationisme of met nazi-holocaust. Internationaal opkomen en effectief optreden voor de bescherming van 1,5 miljoen Palestijnen in de openlucht gevangenis van Gaza zou geen zaak van pro of contra Hamas zijn. Zoals in andere conflictgebieden is het een zaak van bescherming van onschuldige, onderdrukte, ontredderde burgers met mensenrechten: kinderen, babies, vrouwen en mannen.

Het is bijzonder triest dat net in het jaar van de drievoudige 60ste verjaardag van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, de Al-Nakba én de oprichting van de staat Israël, deze laatste ongestraft blijft met haar disproportioneel, moedwilig onmenselijk en militair gewelddadig optreden. Dat ze ongestraft zware inbreuken pleegt op het internationaal humanitair recht van de reeds bezette en onderdrukte Palestijnse burgerbevolking. Een bevolking dat door de VS en Israël en surplus continu wordt beladen met alle zonden van Israël.

Zelfs de meest idealistische naiëveling ver weg van deze oorlogmisdaden en van de humanitaire ramp, verliest reeds na dag 1 de hoop op verbetering voor de burgerbevolking wanneer de dreiging van een onverantwoord grondoffensief donderwolkte tegen een onbegrijpelijke internationale passiviteit.

 

De Gucht betreurt, maar veroordeelt niet

Ludo De Brabander

Het internationaal recht verbiedt dat burgers het mikpunt vormen van vijandelijkheden. Dat geldt net zo goed voor Hamas als voor het Israëlische leger. Maar zo heeft Karel De Gucht dat niet begrepen.

Onze minister van Buitenlandse zaken heeft de aanvallen van Hamas al veroordeeld, maar weigert vooralsnog hetzelfde te doen met de Israëlische bombardementen. Nochtans zijn daar nu al honderden slachtoffers zijn gevallen. De teller staat op dit ogenblik (5/01 s morgens) op 521 Palestijnse doden, meer dan een kwart zijn burgers. Aan Israëlische zijde gaat het om 5 doden.

In De Morgen (5/01) beoordeelt Karel De Gucht het dit weekend opgestarte grondoffensief “als zeer onrustwekkend”. Nochtans zegt hij dat het voor het Israelische leger uiterst moeilijk zal zijn “om het onderscheid te maken tussen militanten en gewone burgers”. En dan: “Ik vrees dan ook een humanitair drama, met veel burgerslachtoffers, die door Israël dan weer als strijders zullen bestempeld worden”. Toch komt hij niet verder dan een oproep tot een staakt-het-vuren. Zoals bekend heeft Hamas al laten verstaan daar iets voor te vinden op voorwaarde dat de blokkade tegen Gaza wordt stopgezet. Maar het valt te betwijfelen dat Tel Aviv erg onder de indruk is van het statement van onze minister want als je de aanvallen al zelf niet durft veroordelen… In De Standaard (5/01) luidt De Gucht een iets andere klok, want daar lijkt hij zelfs begrip te tonen voor het Israëlische gedrag. “Ik begrijp dat Israël niet kan aanvaarden dat het door Hamas met raketten gebombardeerd wordt”, zo klinkt het. En verderop: “Je kan je moeilijk verzetten dat het land daartegen reageert”. En verder stelt hij alleen maar de vraag “of dit wel zo’n totale oorlog rechtvaardigt”. Alles samen genomen toch een heel lauwe reactie voor een minister van Buitenlandse Zaken, wat neerkomt op een stilzwijgen (zie daarvoor ook het persbericht van Vrede vzw http://www.vrede.be/nieuw_view.php?id=1419).

De ‘internationale gemeenschap’ heeft de burgers van Gaza aan hun lot overgelaten, dat is toch wel de duidelijke conclusie die je kan trekken, niet alleen na dagenlange bombardementen maar ook na een maandenlang embargo. In De Standaard (5/01) zegt De Gucht dat hij ervan uitgaat “dat Israël de toevoer van humanitaire hulp niet zal verhinderen”. Wel, Mijnheer De Gucht, Israël verhindert al 18 maanden de toevoer van humanitaire goederen en heeft de economie in Gaza compleet gewurgd. Richard Falk, de Speciale Rapporteur voor de Mensenrechten van de VN, blijft tevergeefs herhalen dat Israël de bevolking in Gaza collectief straft en dat is een overtreding van het Internationaal Humanitair Recht. Het is roepen in de woestijn, of zou het kunnen dat zijn rapporten ongelezen blijven?

Onze briefschrijfactie aan De Gucht blijft dus broodnodig. Klik op Kunnen wij als gewone burgers iets doen? JA!!!!

Wat bezielt de leiders van Israël?

Door Ludo Abicht

Door de luchtaanvallen op de Gazastrook zijn sinds zaterdag zeker 345 doden en meer dan 800 gewonden gevallen. Israël lijkt niet tot een staakt-het-vuren bereid voor het de Palestijnse beweging Hamas gewapenderhand van de kaart heeft geveegd. Denken de leiders van Israël nog steeds aan een zuiver Joods Groot-Israël? (Opinie)

Wat de Palestijnen in Gaza bezielt, valt niet moeilijk te raden. Na de ontruiming van de Joodse nederzettingen door Ariël Sharon in 2005 leek het mogelijk te worden twaalf jaar na het afsluiten van de Osloakkoorden eindelijk aan de opbouw van hun autonome staat te beginnen. Omdat de meerderheid van de bevolking langzamerhand het vertrouwen verloren had in de politiek van Fatah, kozen ze in democratisch correct gehouden verkiezingen voor de oppositie.

In plaats van met deze legitieme Palestijnse regering te praten verkoos Israël, met de steun van de Verenigde Staten en de Europese Unie, de hele bevolking voor deze ‘verkeerde’ keuze te straffen. Toen Hamas bovendien de electoraal verkregen macht, die haar had moeten zijn toegekend, in Gaza met geweld in handen nam, werd de wurggreep op dit wellicht dichtst bevolkte land ter wereld nog versterkt.

Volgens alle onafhankelijke bronnen, zoals de Wereldbank en talloze ngo’s, werd Gaza één reusachtige openluchtgevangenis, afgesloten te land, ter zee en in de lucht. De luchthaven mocht niet worden gebruikt, de zeehaven mocht niet worden uitgebaggerd en de Gazastrook werd omgeven door prikkeldraad. De militanten van Hamas en andere milities reageerden op deze toestand met raketaanvallen.

Iets meer dan zes maanden geleden sloot de leiding van Hamas een wapenstilstand met Israël, een staat waarvan ze officieel de legitimiteit niet erkenden, waarmee het in feite duidelijk werd dat ze, net als de vroegere PLO, langzamerhand tot het inzicht gekomen waren dat op termijn alleen een diplomatieke oplossing uitzicht biedt. Toen echter bleek dat ondanks deze wapenstilstand de toestand van de bevolking van dag tot dag erger werd en het duidelijk werd dat ze weer eens niet op de hulp van het buitenland konden rekenen, besloten de leiders van Hamas de raketaanvallen te hervatten, al was het maar om de rest van de wereld een geweten te schieten.

‘Met terroristen praten we niet’
Waarmee ze als het ware met open ogen in de val trappen: niet alleen kunnen die aanvallen op Israëlische burgers niet als legitieme zelfverdediging voorgesteld worden en blijven ze, ondanks alle verzachtende omstandigheden, oorlogsmisdaden die in geen geval mogen worden goedgepraat, maar ze bieden de zionistische hardliners de gedroomde kans nog maar eens onderhandelingen over een wederzijds aanvaardbare oplossing van het conflict op te schorten, “want met terroristen praten we niet”. Alsof bombardementen op dichtbevolkte wijken ook geen vorm van terrorisme zouden zijn.

Ik vrees dat de huidige leiders van Israël niet alleen door electorale motieven gedreven worden – vanzelfsprekend is in Israël een overweldigende meerderheid van kiezers ervoor te vinden dat Hamas nu eens en voorgoed moet worden uitgeschakeld – maar dat ze op lange termijn de politiek en ethisch verkeerde keuze gemaakt hebben: hun project voor een etnisch Joodse natiestaat op een zo groot mogelijk gebied (en met zo weinig mogelijk Palestijnen) uit te voeren, zolang de wereld het toelaat (wat tot nu toe steeds het geval geweest is).

Alle troeven in handen
Ik vrees dat elke fase van dit onzalige conflict in diezelfde richting wijst: de verdrijving van de Palestijnse bevolking in 1947-1948, de bezetting van de rest van Palestina (en andere gebieden) in 1967, de verkaveling van de laatste 22 procent door de scheidingsmuur, de permanente bouw van verdere nederzettingen, het exclusief Joodse wegennet en de honderden vernederende controleposten.

Vandaar de vraag: wat bezielt de leiders van Israël? Denken ze nog steeds aan een zuiver Joods Groot-Israël? Hopen ze op een vrijwillig vertrek van de meer dan vier miljoen Palestijnen? Denken ze dat de wereld het uitzichtloze conflict moe zal worden en ten slotte zal vergeten?

Zij hebben militair, economisch en diplomatiek alle troeven in handen. Indien ze morgen besluiten met Hamas als de legitiem verkozen regering van de Palestijnen te onderhandelen en de onmenselijke druk van het embargo op te heffen, eindelijk werk te maken van de ontruiming van de illegale nederzettingen (dat zijn ze allemaal) en het leger uit de Palestijnse gebieden terugtrekken, zullen ze als vanzelf “de vijver opdrogen waarin het terrorisme onvermijdelijk moet gedijen”.

Is dat te veel verlangd van mensen die ons terecht voortdurend herinneren aan het hen aangedane onrecht en leed over de eeuwen, van de deportaties in de zesde eeuw voor Christus tot de Shoah in de twintigste eeuw en de akelige oprispingen van antisemitisme vandaag?

Wie zich beperkt tot een begrijpelijke morele verontwaardiging om de misdaden tegen de burgerbevolking in Gaza, zal nooit gehoord worden door diegenen die verontwaardigd zijn vanwege de raketaanvallen op Israëlische burgers. Zolang we de diepere oorzaken van dit tragische conflict blijven verzwijgen, zullen we nooit tot een moeilijke maar voor beide kanten noodzakelijke oplossing komen.