Palestina

Nieuws uit en over Palestina

Palestina

Posts Tagged ‘Europese Unie’

Gaza, dag 11. De slachting gaat door

Ludo De Brabander

Er komen woorden tekort. Israël voert zijn moorddadige campagne op. De lijken in Gaza-stad stapelen zich op, maar niemand die in staat lijkt om de niets ontziende allesverpletterende oorlogsmachine te stoppen. Israël weigert het offensief te stoppen en het is nu overduidelijk dat er elke dag nieuwe oorlogsmisdaden worden begaan. Voor beide kanten is er politiek gewin of verlies mee gemoeid. Hamas zet zijn raketbeschietingen op Israël voort, meer als stunt dan dat ze militair effect beogen. De Hamas-leiding voelt zich verplicht om de eigen bevolking te tonen dat ze niet te breken zijn. Als Hamas er in slaagt om het Israëlische leger zwaar te raken dan betekent dat op lange termijn politieke winst, zelfs als ze de veldslag verliezen. (meer…)

Palestijnse mensenrechten naar de filistijnen

Said El Majdoub

Said El Majdoub bezorgde ons een interessante analyse met de feiten en argumenten op een rijtje. De auteur kroop in de pen omdat hij zwaar verontwaardigd is over wat er met Gaza gebeurt en begaan is met de universele rechten van alle mensen. Aanbevolen lectuur!

Na afloop van haar overlegbezoek aan de Franse president Nicolas Sarkozy, verklaarde de Israëlische minister van Buitenlandse Zaken Tzipi Livni andermaal letterlijk dat er ‘geen humanitaire crisis is in de Gazastrook en dus geen nood voor een humanitair staakt-het-vuren’. Bovendien blijft het hoofd van de Israëlische diplomatie bij het refrein dat de enige doelstelling van haar regering de beëindiging is van de Qassam-raketaanvallen op de zuidelijke steden van Israël vanwege de militaire vleugel van de Islamitische verzetsbeweging Hamas.

Wat voorafging

Hoewel Hamas in januari 2006 de parlementaire verkiezingen, georganiseerd door de VS, de EU en Israël op een democratische wijze won, weigerden diezelfde organisatoren de overwinning te erkennen. Hun wens om Hamas politiek uit te schakelen, was mislukt. Hamas verzette zich en nam pas in juni 2007, na een bloedig conflict, de macht over in de Gazastrook ten koste van de Fatah-partij van Palestijns president Abbas. Daarop reageerde Israël onmiddellijk met de oplegging van een economische blokkade in Gaza in de ‘bijzonder vreemde’ hoop dat de Palestijnse bevolking zich tegen de verzetsbeweging zou keren, nadat het een overweldigende democratische steun genoot van diezelfde bevolking.

De reactie van Hamas op de economische blokkade was er één van raketaanvallen richting Israël. In de zomer van 2008, sloten de twee rivalen uiteindelijk een wapenbestand af. Dat Hamas grotendeels respecteerde omdat het hiermee wezenlijk hoopte op een beëindiging van de onmenselijke economische blokkade, die de precaire levenssituatie in Gaza zou verbeteren.

Het niet opheffen, noch versoepelen van deze economische blokkade door Israël, met desastreuze humanitaire gevolgen in Gaza tot aan de vooravond van de bombardementen, was voor Hamas ook de hoofdreden om het wapenbestand met Israël niet te verlengen op 19 december. Het intensifieerde wanhopig opnieuw haar raketaanvallen op naburige Israëlische steden.

Kerstmis en vrede

Als reactie op deze raketaanvallen, is het Israëli Defence Force op 27 december gestart met een buitensporig aggressief luchtoffensief in Gaza dat naar eigen zeggen legitieme zelfverdediging is en ‘surgical’ gericht is op de militaire en politieke infrastructuur van Hamas. Om de precieze aanvallen hard te maken, werden o.a. de cockpit-beelden vanuit IDF-gevechtsvliegtuigen op Youtube geplaatst. Waarop duidelijk te zien is dat het doelwit effectief wordt geraakt, gevolgd door een gigantische zwarte rookwolk. Wat met de efficiëntie van de bombardementen in één van de meest dichtbevolkte gebieden op aarde, meer dan 4270 inwoners per km², bovendien hermetisch geïsoleerd van alle externe hulp en buitenwereld. Israël spreekt van collateral damage. Op het einde van dag 8 is ook het grondoffensief van start gegaan.

Sinds de eerste dag van dit excessief Israëlisch optreden ontvangen we gruwelijke, schrijnende berichten en beelden van lijdende, stervende Palestijnse vrouwen, kinderen en ontredderde ongewapende burgers. Op dag 9 loopt het dodental in Gaza ondertussen op tot 485, het aantal (zwaar- en licht)gewonden tot meer dan 2300. Een Noorse arts Dr. Eric Fosse ter plaatse in Al-Shifa Hospital bevestigt dat meer dan 25% van de doden en over 50% van de gewonden onschuldige, ongewapende vrouwen en kinderen zijn, zelfs babies van niet meer dan 8 maanden jong. In dezelfde periode zijn er langs Israëlische zijde 4 onschuldige burgerdoden gevallen ten gevolge van de Qassam-raketaanvallen. Disproportionele inzet van offensieve middelen kan niet anders dan leiden tot desastreuze disproportionele gevolgen.

Let there be no doubt: de 4 burgerdoden langs Israëlische zijde zijn er 4 te veel. Hoewel Hamas met haar raketaanvallen op bijna wanhopige wijze reageert op de achttien maanden durende strenge economische blokkade en het al sinds decennia ook een legitiem politiek antwoord biedt op de aanhoudende bezetting en koloniale politiek van Israël, dient de militaire tak ervan onmiddellijk op te houden met Qassam-raketten af te vuren als het de situatie niet wil verergeren.

De schuldvraag is hier al langer niet meer relevant voor de beëindiging van dit humanitair bloedbad. Om de wezenlijke schuldvraag te kunnen beantwoorden kan men best teruggaan tot in de beslissingsjaren 2000, 1993, 1987, 1967, 1948, 1922, 1917, enz…in het complexe Israëlo-Palestijns verzetsconflict. Wat de internationale gemeenschap vandaag prioritair moet bezighouden is meer dan ooit de humanitaire kwestie, de schending van de  mensenrechten, de gruwelijke oorlogsmisdaden tegen de menselijkheid. First things first.

Humanitaire nakba

Ofschoon de staat Israël een humanitaire crisis blijft ontkennen, stellen en bewijzen internationale organisaties en  diverse onafhankelijke media het tegendeel. Desastreuze beelden van een geterroriseerde burgerbevolking, gebombardeerde moskeën, markten, scholen en bruggen, vernielde woonwijken, de dood van onschuldige studenten, chaotische poging van Palestijnen tot hulpverlening na een Israëlische luchtaanval, ….

John Ging van de internationale hulporganisatie van de Verenigde Naties (UNRWA) noemt de ontkenning van Israël ‘absurd’. De schaal van de Israëlische luchtaanvallen is buiten elke verhouding en als Israël zoals het zegt het aantal burgerslachtoffers tracht te beperken, dan is het daarin flagrant niet gelukt. Bovendien is niet enkel het aantal doden en gewonden een maatstaf voor de ernst, de schade van het Israëlisch offensief.

De speciale mensenrechtenrapporteur van de Verenigde Naties in de bezette Palestijnse gebieden, professor Richard Falk toont in een recent rapport zorgvuldig aan dat de staat Israël ook verschillende ernstige inbreuken pleegt op de internationale humanitaire wetgeving. Sinds de oplegging van de strenge economische  blokkade, moeten de 1.5 miljoen Palestijnen het stellen zonder voldoende basisgoederen, voedingswaren en brandstof, tenzij illegaal gesmokkeld via de tunnels, hun enige uitweg. De staat Israël is als bezetter verantwoordelijk voor het georganiseerd uithongeren van een ganse bevolking

Volgens Falk overtreedt Israël ondubbelzinnig en moedwillig de Conventionele verplichtingen van een bezettingsmacht. Het collectieve en buitensporige karakter van de agressie en het nalaten van onschuldige burgers in oorlogstijden te beschermen, zijn aantoonbare inbreuken op de internationale oorlogswetten. Falk spreekt van oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid

Stemmen van hulporganisaties Oxfam, het Wereldvoedselprogramma (WFP) van de VN, Amnesty International, Save the Children, internationale artsen, de Red Cross, e.a. klinken eensluidend wanhopig. De humanitaire toestand in Gaza wordt met de dag onmenselijker doordat ziekenhuizen overstelpt worden met gewonden. De voorraad medicijnen en medisch materieel geraakt zienderogen uitgeput, bij gebrek aan bevoorrading. Ook watervoorraden, voedsel, elektriciteit en stookolie worden met de dag schaarser. Het maatschappelijk weefsel is aan flarden. Zowel de langdurige economische blokkade als de disproportionele moorddadige Israëlische bombardementen hebben de burgerbevolking in Gaza aan de rand van een humanitaire nakba gebracht, luidt het.

Ongeloofwaardig, onaanvaardbaar en triest

Samen met miljoenen burgers ben ik verbolgen over het gruwelijk onrecht en de flagrante schending van miljoenen mensenrechten door Israël. Hoe geloofwaardig en eerlijk is de Israëlische regering nog? Hoelang blijft ze een humanitaire crisis in Gaza met klem ontkennen om maar niet te hoeven in te grijpen? Deze criminele houding van de staat Israël is minstens even erg als het ‘wir haben es nicht gewuβt’ van de Europeanen. Met dat verschil dat het voor het Palestijnse volk nog niet voorbij. Dit is onaanvaardbaar en onvergeeflijk! Het is gelukkig  ook nog niet te laat voor interventie.

Hoe zinvol is de internationale rechtsorde? Hoelang zal de internationale gemeenschap, incluis de Arabische, het onaanvaardbaar onmenselijk en gruwelijk optreden van de staat Israël in Gaza blijven gedogen? En waarom eigenlijk?

Geen enkel ander land zou moeten durven zich op deze manier te gedragen zonder de hete adem, vingerwijzing of sancties van de Verenigde Naties over zich heen te krijgen. De meer dan zeventig VN-resoluties aangenomen door de Veiligheidsraad, niet-bindend dan nog wel, naast meer dan de 400 aanbevelingen van de Algemene Vergadering, tegen Israël blijven dode letter. Omdat het de staat Israël is? Is het omdat zowel de ‘verwording van de herinnering aan de Holocaust’ bij Israël-VS enerzijds en de holocaust-schaamte bij EU anderzijds overheerst, en daarom de VN de ogen sluit voor een vermomde etnische zuivering sinds meer dan 60 jaar?

Omdat kritiek op de Israëlische bezettingspolitiek nog steeds gedreven door het ideologisch zionisme taboe is vanwege de gratuite klachtregen van antisemitisme als automatische Israëlische reactie? Is het omdat de Palestijnen in de Gaza-strook niet op petroleum of andere interessante grondstoffen zitten? Is het omdat de Islamitische vrijheids- en verzetsbeweging Hamas op een lijst van terroristische organisaties staat, dat het Israëlisch staatsterrorisme, i.e. de moedwillige collectieve aanvallen op onschuldige, weerloze burgers, met als doel het bereiken van een politiek doel, geoorloofd? Waarom eigenlijk, wordt de lidstaat Israël door de Verenigde Naties niet behandeld als elk ander lidstaat?

Te zwijgen over de tientallen resolutie-voorstellen die sinds 1972 onder hoofdstuk 7 van het VN Handvest, die het alleen maar niet haalden omdat de VS haar veto in de Veiligheidsraad gebruikte. Ter indicatie van de machtsverhoudingen: de aanbevelings-resoluties tegen Israël in de Algemene Vergadering worden vaak aangenomen met stemverhoudingen als 170 voor, 2 tegen en 20 onthoudingen. ‘All state are equal but some are more equal than others’

Verenigde Naties

Wil het nog een zinvolle toekomst hebben, dan is de VN dringend toe aan een grondige bezinning. De hoogste nood dat het een antwoord vindt om een dringende en noodzakelijke interventie in de Gaza-strook mogelijk te maken. Als het de VN niet is, wie dan wel?

De VN dient in het algemeen, zonder te worden gegijzeld door het veto-systeem, in staat te zijn om al zijn lidstaten tot orde te roepen en kunnen ingrijpen met het oog op de onmiddelijke stopzetting van gruweldaden. Ook in het geval van lidstaat Israël. Daarom kan het achterhaalde veto-stemrecht beter worden afgeschaft en werken met bijzondere meerderheden voor in hoogdringende kwesties en inzake mensenrechten zoals bvb. in Oost-Congo en Gaza.

De staat Israël en haar regering anno 2009 tot de internationale orde roepen, en vervolgens humanitair tussenkomen is een urgente zaak. Het zou geenszins een zaak zijn van ontkenning van de complexiteit van het Israël-Palestijns bezettingsconflict. Het heeft niets te maken met antisemitisme, noch minder met negationisme of met nazi-holocaust. Internationaal opkomen en effectief optreden voor de bescherming van 1,5 miljoen Palestijnen in de openlucht gevangenis van Gaza zou geen zaak van pro of contra Hamas zijn. Zoals in andere conflictgebieden is het een zaak van bescherming van onschuldige, onderdrukte, ontredderde burgers met mensenrechten: kinderen, babies, vrouwen en mannen.

Het is bijzonder triest dat net in het jaar van de drievoudige 60ste verjaardag van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, de Al-Nakba én de oprichting van de staat Israël, deze laatste ongestraft blijft met haar disproportioneel, moedwilig onmenselijk en militair gewelddadig optreden. Dat ze ongestraft zware inbreuken pleegt op het internationaal humanitair recht van de reeds bezette en onderdrukte Palestijnse burgerbevolking. Een bevolking dat door de VS en Israël en surplus continu wordt beladen met alle zonden van Israël.

Zelfs de meest idealistische naiëveling ver weg van deze oorlogmisdaden en van de humanitaire ramp, verliest reeds na dag 1 de hoop op verbetering voor de burgerbevolking wanneer de dreiging van een onverantwoord grondoffensief donderwolkte tegen een onbegrijpelijke internationale passiviteit.

 

Gaza: Europese Unie en België offeren mensenrechten. Stilzwijgen wordt misdadig

Persbericht van Vrede vzw n.a.v. het starten van het grondoffensief

Volgens de Verenigde Naties zijn er in de Gazastrook nu al 432 doden gevallen en 2.200 gewonden. Vrede vzw vraagt zich af wat er nog moet gebeuren vooraleer de internationale gemeenschap in beweging komt om een einde te maken aan het brutale en misdadige geweld.

Volgens de Verenigde Naties zijn er in de Gazastrook nu al 432 doden gevallen en 2.200 gewonden. Volgens de VN is minstens een kwart van de doden burger. Minstens drie scholen zijn zwaar geraakt en 250.000 mensen zitten al een hele tijd zonder elektriciteit. De Gaza Elektriciteitscentrale ligt al sinds 30 december stil. Ziekenhuizen moeten meer en meer beroep doen op eigen generatoren. Heel het sanitair is een puinhoop. Zuiver drinkwater wordt alsmaar schaarser. Daar komt nu bovenop dat het Israëlische leger een grondoffensief lijkt te zijn gestart dat gepaard gaat met bombardementen van tankgeschut. Je hoeft geen militair strateeg te zijn om te weten dat er zo onmogelijk nog een onderscheid kan worden gemaakt tussen burgers en strijders. In Beit Lahiya is een Moskee geraakt waarbij minstens dertien mensen zijn gewond geraakt. Een grondoffensief kan het bloedvergieten alleen nog erger maken. Hamas heeft nochtans laten verstaan dat het stopzetten van de blokkade en onderhandelingen vlug kunnen leiden tot een wapenbestand.

Beide partijen mogen burgers niet als doelwit gebruiken. Terwijl België “het verbreken van het bestand door Hamas en het hernemen van de raketbeschietingen van Zuid-Israël” heeft “veroordeeld”, “verzoekt” ons land “om elke disproportionele militaire escalatie te vermijden”. Een duidelijke veroordeling van de massale Israëlische bombardementen blijft tot vandaag uit.

De Speciale Rapporteur voor de Mensenrechten, Richard Falk heeft nochtans in duidelijke bewoordingen laten verstaan dat Israël op drie vlakken zwaar in overtreding is met het Internationaal Humanitair recht. Het gaat om

1. De collectieve bestraffing van de Palestijnen in Gaza.

2. Luchtbombardementen op burgerdoelen

3. Disproportionele militaire acties

Volgens de VN-rapporteur is er sprake van ‘oorlogsmisdaden’ en ‘misdaden tegen de menselijkheid’. Dat zijn geen holle termen! VN-resolutie 1674 (28 april 2006) verbindt de VN-Veiligheidsraad ertoe om burgers te beschermen indien zijn daarvan het slachtoffer zijn tijdens een gewapend conflict. Waar blijft de internationale gemeenschap nu? Wanneer schiet het zogenaamde ‘beschaafde Westen’ in actie om zijn verplichtingen die hieruit voortvloeien waar te maken?

Vrede vzw is samen met veel Europese burgers in het bijzonder verontwaardigd over de hypocriete laksheid van de Europese Unie. Verschillende Europese instellingen hebben zich actief ingezet om tegen de wil van het Europees Parlement in en ondanks de Israëlische bezettingspolitiek, er voor te zorgen dat de relaties met Israël tot het hoogste niveau zijn opgetild. Kort na de oorlog in Libanon heeft de NAVO de militaire banden met Tel Aviv opgekrikt. Maar als het er op aan komt om de verbintenissen die voorvloeien uit de Conventies van Genève, het Associatie-Akkoord, de VN-resoluties en alle andere internationale afspraken dan heerst er een plotse oorverdovende Europese stilte. Waar blijft België ook dat zich anders zo graag als verdediger van de mensenrechten opstelt? Een loutere oproep tot ‘niet proportioneel geweld’ is weinig tot niets zeggend.

Het stilzwijgen is onaanvaardbaar. De Europese houding luidt het failliet in van elke geloofwaardigheid in de Europese instellingen. Dat vertrouwen kan alleen hersteld worden als een duidelijke keuze wordt gemaakt voor een beleid gebaseerd op humanitaire waarden.

Vrede vzw vraagt daarom:

–          Een onmiddellijke en duidelijke veroordeling van alle geweld tegen alle burgers

–          Onmiddellijke maatregelen om een einde te maken aan de vijandelijkheden

–          Het onmiddellijk doorbreken van de blokkade tegen Gaza

–          De opschorting van het EU-associatieakkoord met Israël

–          De stopzetting van alle militaire relaties met Israël

–          Een wapenembargo tegen Israël

–          Een duidelijk plan dat op korte termijn kan bijdragen tot een politieke oplossing op basis van het internationaal recht.

zie http://www.vrede.be

Hoe de Europese Unie haar geloofwaardigheid verspeelde in het Israëlisch-Palestijnse conflict

door Bilal Benyaich

Bilal Benyaich hekelt de pro-Israëlische handelspolitiek van Europa. Bilal Benyaich is politoloog en schrijft een boek over het Europese buitenlandse beleid ten opzichte van het Israëlisch-Palestijnse conflict sinds 1948.

Israël reageert afwijzend op de oproepen van de internationale gemeenschap voor een staakt-het-vuren. Onder meer Frans buitenlandminister Kouchner had ter zake een voorstel gelanceerd. Maar volgens Bilal Benyaich ontbreekt het Europa vooral aan wil om in te grijpen: ‘Er is een kloof tussen de mogelijkheden die de EU voorhanden heeft en de bedroevende afwezigheid van de wil om die ook consequent te benutten.’

De Israëlische oorlog tegen de Palestijnen in de Gazastrook heeft weinig reactie, laat staan actie, uitgelokt in Europese beleidskringen. Op een oproep van Sarkozy tot een wapenstilstand van 48 uur na. Nochtans is de EU de grootste handelspartner van Israël en veruit de grootste donor van de Palestijnse Autoriteit. Wat zijn de wortels van onze bijna afwezigheid in het Israëlisch-Palestijnse conflict?

De Europese Gemeenschap erkent sinds de Verklaring van Venetië van 13 juni 1980 het Palestijnse recht op zelfbeschikking, maar is altijd blijven zitten met een politiek deficit in de regio. Hier zijn drie oorzaken voor. Ten eerste is dit te wijten aan de dominante Amerikaanse rol in de regio. Ten tweede kampt de EU met institutionele onvolmaaktheden waardoor ze op cruciale momenten niet met één stem kan spreken. Ten derde is er een kloof tussen de mogelijkheden die de EU voorhanden heeft en de bedroevende afwezigheid van de wil om deze ook consequent te benutten. Laten we ons beperken tot dat laatste.

Het sterkste wapen waar de EU over beschikt – wat haar onderscheidt van andere internationale actoren – is haar economische macht. Binnen het Euromediterraan Partnerschap waar Israël en de Palestijnse Autoriteit deel van uitmaken, hanteert de EU in theorie een zogenaamd politiek conditionaliteitsbeleid. Dit houdt in dat op voorwaarde van het respecteren van de mensenrechten, democratie en de rechtsstaat de EU een economische en politieke associatie aangaat, of behoudt, met de oeverstaten van de Middellandse Zee. De associatieakkoorden kunnen bij het schenden van dit mensenrechtenprincipe (artikel 2) of in geval van special urgency (artikel 79) geschorst worden. Deze contractuele relaties vormen met andere woorden een belangrijke wortel en stok – beloning en straf – van de EU in haar betrekkingen met de mediterrane landen.
Naar aanleiding van de bloedige invallen van Sharon in de bezette Palestijnse gebieden, én de illegale export van producten vervaardigd in de bezette gebieden onder Israëlisch oorsprongscertificaat, riep het Europees Parlement in 2002 de Europese Raad op om het associatieakkoord met Israël op te schorten. Een primeur. Toenmalig voorzitter van de Europese Commissie, Romano Prodi, schaarde zich achter de oproep, maar de Europese Raad van regeringsleiders reageerde in verdeelde slagorde, volgens de eigen nationale belangen en overtuigingen. Israël kwam er zonder kleerscheuren van af, wat feitelijk neerkwam op… een pro-Israëlische bias.

Deze pro-Israëlische houding werd vervolgens met de komst van het Europees Nabuurschapsbeleid wel erg uitgesproken. Het EU-Israël-actieplan dat in december 2004 in Brussel opgesteld werd, bevatte geen enkele oproep tot het beëindigen van de bezetting en het buitensporige geweld. Israël was erin geslaagd om de economische van de politieke relaties te scheiden. Het actieplan met de Palestijnse Autoriteit daarentegen bevatte een duidelijke opdracht om “the fight against and prevention of terrorism” onverwijld te vervullen.

Politiek failliet

Op 21 januari 2006 zou Hamas een klinkende verkiezingsoverwinning behalen. Niet omdat de politieke islam de harten van de Palestijnen had veroverd, maar dankzij het unilateralisme van Israël en het opportunisme en de corruptie van Fatah. De afwijzende Europese reactie op deze electorale overwinning van Hamas zou het politieke deficit in een politiek failliet transformeren. In samenspraak met Israël en de VS schotelden de Europeanen Hamas de drie alombekende voorwaarden voor (erkenning van Israël, respect voor de door de PLO aangegane akkoorden en het afzweren van geweld). Het was te nemen of te laten.
Alsof de erkenning van (een) Israël niet eerder de uitkomst zou moeten zijn van een vredesproces eerder dan een voorwaarde ervoor. Het land heeft immers geen internationaal erkende grenzen. Bovendien had menig jurist en politoloog gesteld dat Hamas Israël impliciet had erkend door aan Palestijnse verkiezingen deel te nemen. Deze grepen immers plaats binnen de door het Osloproces uitgetekende gebieden en erkenden dus de facto het Israël van voor 1967.

Ondertussen had Fatah geweigerd om in een eenheidsregering te stappen. Hamas stelde op 29 maart 2006 de nieuwe Palestijnse regering voor: 18 van de 24 regeringsleden waren Hamaspartizanen, 6 waren (onafhankelijke) technocraten, waaronder één christen. “The Palestinian people have opted for this government, so they will have to bear the consequences”, aldus een dreigende Ben Bot. Niet veel later zou het Kwartet (VS, EU, VN en Rusland) een totale boycot afkondigen van de Palestijnse gebieden en de democratisch verkozen regering. Benita Ferrero Waldner, Eurocommissaris voor Externe Betrekkingen en het Europees Nabuurschapsbeleid, wond er geen doekjes om: de EU hoopte dat Hamas de schuld zou krijgen voor de dramatische politieke, sociale en economische toestand die resulteerde uit de boycot. Wat niet gebeurde, integendeel.

De boycot stortte de bezette Palestijnse gebieden in de grootste humanitaire crisis sinds 1948. Er werd dan maar besloten een Tijdelijk Internationaal Mechanisme uit te werken om de humanitaire crisis ‘af te lijnen’. De verliezer van de verkiezingen, Mahmoud Abbas, werd our man en werd financieel gesteund. Dit polariseerde de twee politieke families en leidde tot een ware burgeroorlog waar het Kwartet de oorzaak van was.

Dankzij bemiddeling van de Saoedi’s konden de twee politieke families toch boven zichzelf uitstijgen en werd in maart 2007 het Mekka-akkoord ondertekend. De eenheidsregering die in de steigers stond, werd geboycot door het Kwartet. Dit leidde weerom tot intra-Palestijns geweld en tot de politieke opdeling van de Palestijnse gebieden: Gaza onder Hamasadministratie bleef hermetisch afgesloten van de buitenwereld en het Fatahbewind op de Westelijke Jordaanoever werd voluit gesteund door het Westen.
De normatieve ster van de EU is een vallende, uitdovende ster geworden. Het versterken van het associatieakkoord met Israël op 16 juni 2008, met unanimiteit van stemmen (!), heeft de geloofwaardigheid van de EU sterk aangetast. Hiermee gaf de EU Israël immers carte blanche voor al haar koloniale en andere avonturen met het argument dat het opschorten van het associatieakkoord de Israëli’s helemaal zou verwijderen uit de invloedssfeer van de EU. Dit is een drogreden, als je weet dat Israël de grootste waarde hecht aan dit associatieakkoord omdat de EU haar grootste handelspartner is (de export van Israël naar de EU bedraagt 32%, de import vanuit de EU bedraagt 40%, 2005).

Door de wortel inconsequent en de stok nooit te hanteren jegens een geassocieerd land dat excelleert in schendingen van het internationaal en humanitair recht heeft de EU haar geloofwaardigheid verspeeld. Niet het minst in de ogen van de Israëli’s, zij kunnen vandaag oorlogsmisdaden begaan in Gaza (en de Westelijke Jordaanoever) en op beide oren slapen.

Het versterken van het associatieakkoord met Israël in juni 2008 heeft de geloofwaardigheid van de EU sterk aangetast. Hiermee gaf de EU Israël immers carte blanche voor al haar koloniale en andere avonturen.

 Dit standpunt verscheen in De Morgen van 2 januari 2009

Stop de Israelische misdaden in Gaza

Nadia Fadil, Ludo De Witte en Ludo De Brabander

De Israëlische bombardementen op Gaza van dit weekend richten een ware slachting aan en voeren het Palestijns-Israëlisch bezettingsconflict daarmee nog maar eens naar een nieuw bloedig dieptepunt. Op het ogenblik dat we dit schrijven zijn er al meer dan 200 dodelijke slachtoffers gevallen en een 700-tal gewonden, wat het tot een van de bloedigste dagen in het conflict maakt sinds 1967. Gesterkt door de lauwe internationale reacties en de steun van de VS laat de Israëlische regering weten dat dit offensief nog maar het begin is.
 
Wat Israël en vele commentatoren ook mogen beweren, de huidige bombardementen van Gaza zijn geen reactie op de raketaanvallen van Hamas die op 19 december een einde maakte aan het staakt-het-vuren. De Israëlische krant Haaretz (28/12/08) schrijft dat defensieminister Eduh Barak het leger reeds zes maanden geleden beval zich op te maken voor de operatie, op een ogenblik dat de Israëlische regering onderhandelingen voor een staakt-het-vuren met Hamas had aangevat. Bovendien rechtvaardigt het argument dat Israël Hamas wil treffen op geen enkele wijze dat burgers tot doelwit worden gemaakt van strafmaatregelen en militaire operaties. In werkelijkheid wordt de hele bevolking van Gaza geraakt. Waar het echt om draait is het breken van het verzet tegen de bezetting en de uitbreiding van de kolonisatie op de Westelijke Jordaanoever en anderzijds de verkiezingen in Israël waar de regeringspartijen met een straffe militaire actie het verloren terrein op de extreemrechtse oppositie onder leiding van Benjamin Netanyahu proberen terug te winnen.
 
De Israëlische regering presenteert haar eigen wandaden stelselmatig als ‘zelfverdediging’. Hierdoor slaagt Israël erin het beeld te scheppen dat zij dit geweld niet heeft gewenst, maar noodgedwongen ‘reageert’ op het geweld van Hamas. Deze voorstelling van zaken – die ook door vele media wordt overgenomen – berust op een foutieve lezing van de feiten om minstens twee redenen.
 
Ten eerste gaat ze voorbij aan de voorgeschiedenis. Israël is niet het slachtoffer, maar de regisseur van dit drama. Als bezettingsmacht controleert Israël de luchtruimte, grenzen, water alsook het komen en gaan van de Palestijnen in Gaza (en de Westelijke Jordaanoever). Sinds Gaza tot ‘vijandig gebied’ (hostile territory) werd uitgeroepen in September 2007, na de machtsovername door Hamas, blokkeert Israël elementaire basisvoorzieningen. De gevolgen zijn dramatisch. Er is aan alles een gebrek, aan voedsel, medicijnen en petroleum om de elektriciteitsgeneratoren draaiende te houden. Een hele bevolking wordt uitgehongerd. Een recente studie stelt dat 46 procent van de kinderen lijdt aan acute bloedarmoede. “De idee is om de Palestijnen aan een dieet te onderwerpen, maar niet om hen van honger te laten sterven”, aldus een adviseur van de Israëlische premier twee jaar geleden. Deze schandalige doelstelling is gerealiseerd. Volgens het Rode Kruis kampt 70% van de bevolking met een gebrek aan voedsel. Het gaat hier niet om een of andere natuurramp maar om een bewuste politiek van een staat die zich graag de enige democratie in het Midden-Oosten noemt. Richard Falk, de Speciale Rapporteur van de VN spreekt van een “flagrante en massieve inbreuk op het internationaal humanitair recht.”
 
Er wordt verder de valse indruk gewekt dat Gaza en Israël twee gelijkwaardige tegenstanders zijn. Israël beschikt over een van de best uitgeruste legers ter wereld, waartegen de Palestijnse milities geen partij vormen. Bij het inzetten van deze oorlogsmachine kijkt de Israëlische regering – wars van de humanitaire regels – op geen mensenleven. De laatste grootscheepse aanval op Gaza, in Februari 2008, maakte om en bij de 112 doden, waaronder een aanzienlijk aantal vrouwen en kinderen. Hoewel elk slachtoffer er een teveel is, is het ook belangrijk eraan te herinneren dat het aantal dodelijke Palestijnse slachtoffers een veelvoud bedraagt van die aan Israëlische zijde. De website van de Middle East Policy Council leert ons dat er in 2008 29 Israëlische dodelijke slachtoffers vielen, tegenover 432 doden aan Palestijnse zijde. Aan Israëlische kant gaat het om een forse daling in vergelijking met 2002 toen er 422 doden vielen. Aan Palestijnse zijde blijft de tol buitengewoon hoog: van 1072 in 2002 naar 432 in 2008 de tientallen doden van de jongste dagen niet meegerekend. Deze cijfers houden geen rekening met de vele doden als gevolg van het embargo tegen Gaza
 
Het moedwillig uithongeren en collectief straffen van een hele bevolking, in de hoop dat de bevolking zich tegen haar verkozen leiders keert, gebeurt onder de ogen van de internationale gemeenschap. Goed gedocumenteerde rapporten van de speciale rapporteur voor de Mensenrechten van de VN en mensenrechtenorganisaties worden zonder gevolg geklasseerd. De Speciale Rapporteur van de VN Richard Falk vroeg tevergeefs onmiddellijke actie tegen de “voortdurende en grootschalige inbreuken op het fundamentele mensenrecht op leven”. Hij stelde dat de VN een dringende inspanning moeten leveren om een burgerbevolking te beschermen die “collectief wordt bestraft door een beleid dat gelijkstaat aan misdaden tegen de menselijkheid”. Duidelijker kan het toch niet?
 
Toch hebben de VS en de EU al die tijd net het tegenovergestelde gedaan. De VS storten elk jaar 2,5 miljard dollar militaire steun door aan de Israëlische bezettingsmacht en hebben tal van militaire samenwerkingsakkoorden en projecten lopen. Washington heeft de Israëlische politiek tegen Gaza altijd gesteund en ook nu laten weten zich achter deze gruwelijke militaire campagne te scharen. Ook de EU ziet geen graten in goede relaties met Israël. Meer nog. Op de jongste top begin december heeft de Europese Raad zelfs beslist de relaties met Israël ‘op te waarderen’, tegen een negatieve stemming van het Europese parlement in.
 
Met een dergelijk cynisch beleid zijn beide grootmachten goed op weg om het Internationaal recht ten grave te dragen. Ze verspelen dan ook elk gezag om anderen in dat verband nog de les te spellen, terwijl er nu juist nood is aan een internationale druk die een einde maakt aan het moorddadige optreden van het Israëlische leger en de onmenselijke blokkade van Gaza. Wij roepen dan ook op tot een krachtdadige veroordeling en de opschorting van alle handels- en diplomatieke akkoorden met Israël zolang de bezettingspolitiek aanhoudt.
 
Dit opiniestuk is mee ondertekend door:
 
Dirk Adriaensens (Brussels Tribunal)
Miriyam Aouragh (Postdoctoraal onderzoeker, Oxford university UK)
Ikram Aoulad Lahcen (actrice)
Jean-Jacques Amy (Emeritus  Buitengewoon Hoogleraar aan de VUB)
Samira Ameziane
Karima Arektoute (salesmanager)
Karel Arnaut (antropoloog, Ugent)
Herman Asselberghs (Kunstenaar/Docent)
Ahmed Azzouz (Inspecteur Islamlessen)
Ginette Bauwens (Filosofische kring Aurora Brussel)
Sarah Bracke (docent sociologie, KULeuven)
Abdelhay Ben Abdellah
Mostafa Benkerroum (acteur/theatermaker)
Bilal Benyaich (Politoloog)
Mohamed Benzakour (auteur, publicist)
Jean Brincmont (UCL-FYMA)
Christophe Callewaert (Journalist, Indymedia)
Lucas Catherine (auteur)
Saddie Choua (filmmaakster)
Mohamed Chakkar (FMV)
Najib Chakouh (voorzitter Kifkif)
Bambi Ceuppens (antropologe, KMMA)
Bert Cornillie (Hoogleraar Taalkunde, K.U.Leuven)
Dieter Cortvriendt (Socioloog)
Bert De Belder (INTAL)
Eric De Bruyn (Sp.a-Rood)
Lieven De Cauter (Cultuurfilosoof RITS/Leuven)
Marc De Kesel (Lector filosofie Arteveldehogeschool Gent, Senior Onderzoeker Radboud Universiteit Nijmegen)
Anne Teresa De Keersmaeker (choreografe)
Herman De Ley (Emeritus Professor, Ugent)
Marc De Meyere (huisarts, Prof. Em. Ugent)
Ignaas Devisch (Hoogleraar filosofie, Ugent)
Ida Dequeecker (VOK)
Karel Dobbelaere (Emeritus Professor, KULeuven)
Mostafa Einauan (VRT redacteur)
Hicham El Mzairh (Liberaal politicus)
Abderrazak El Omari (Divers en Actief)
Soumia El Majdoub (Diversity Consultant)
Said El Majdoub
Mohamed El Omari (jurist)
Fouad Gandoul (Voorzitter ACW Genk)
Eric Goeman (Voorzitter Attac Vlaanderen en Democratie 2000)
Fahrad Golyardi (Eutopia tijdschrift)
Jan Goossens (artistiek leider, KVS)
Delphine Hesters (Doctoraal onderzoekster, KULeuven)
Jos Hennes (uitgever, EPO)
Maryam H’madoun (BOEH!)
Simon Horsten (Oud-Hoofdredacteur Veto)
Dirk Jacobs (hoogleraar sociologie, ULB)
Peyman Jafari (onderzoeker Universiteit Leiden, bestuur Internationale
Socialisten)
Halima Labsir (lid AEL)
Rudi Laermans (gewoon hoogleraar sociologie, KULeuven)
Abderrahim Lahlali (advocaat)
Geert Lambert (Voorzitter Vlo.Pro)
Rachida Lamrabet (auteur)
Tom Lanoye (auteur)
Frie Leysen (director theater der welt, essen/mulheim 2010)
Matthias Lievens (HUBrussel)
Yasmine Mahboub (leerkracht Frans, KA Antwerpen)
Albert Martens (Em. Hoogleraar Sociologie, KULeuven)
Ico Maly (Kifkif)
Hajo G. Meyer (publicist)
Herman Mielants (professor Reumatologie – Universiteit Gent)
An Muylaert (Intal/Recht op terugkeer-Droit au retour)
Dany Neudt (coördinator Kifkif)
Shervin Nekuee (Eutopia tijdschrift)
Alain Platel (regisseur, Les Ballets C. de la B.)
Mohamed Ridouani (Schepen Leuven)
Jan Roegiers (Vlaams Volksvertegenwoordiger, ex-VloPro)
Frank Roels (Arts, Emeritus hoogleraar, Ugent)
Nadine Rosa Rosso (leerkracht, Rassembler les Resistances)
Olivia Rutazibwa (Ugent)
Jad Salhab (architect)
Ali Salmi (Schepen Mechelen)
Johan Sanctorum (Filosoof-auteur)
Kris Smet (ex-VRT journaliste)
Erik Swyngedouw (Professor Geography, Manchester University)
Birsen Taspinar (psychologe)
Marleen Temmerman (sentator Sp.a)
Frank Theys (filmmaker)
Katrien Theunis (architect)
Werner Trio (Journalist Klara)
Pieter Van Bogaert (Square vzw)
Gie van den Berghe (ethicus en historicus, gastprofessor Ugent)
Stijn Van de Perre (Lector ArteveldeHogeschool)
Elke Van de Perre (WTM)
Michel Vanhoorne (Coördinator LEF)
Annuschka Vandewalle (FOS-Socialistische Solidariteit)
Sonja Vanwichelen (socioloog, Yale University)
Frank Vercruyssen (acteur, Stan toneelgezelschap)
Eva Vergaelen (auteur)
Luk Vervaet (IUFP)
Fabienne Verstraeten (directrice Les Halles, Schaarbeek)
Marc Verminck (Filosoof Leuven)
Remi Verwimp (coördinator Werkplaats voor Theologie en Maatschappij)
Koen Vlassenroot (docent, Ugent)
Liliane Voyé (Emeritus Professor, UCL)
Dominique Willaert (Victoria Deluxe vzw)
Sami Zemni (professor UGent)

You are currently browsing the Palestina blog archives.