Palestina

Nieuws uit en over Palestina

Palestina

Tactiek van de waanzin

Had Bert Anciaux de slachtoffers in Dendermonde met die in Gaza mogen vergelijken. Eigenlijk wel, vindt LIEVEN DE CAUTER. En hij moet zich al helemaal niet verontschuldigen bij Israël. Misdaden tegen de menselijkheid verdienen geen excuses (Uit: De Standaard, 31/01)

Ik heb niets met Anciaux, volstrekt niets. En vergelijkingen lopen altijd mank, zeker dergelijke vergelijkingen (bijvoorbeeld de verontwaardiging over Irak afwegen tegenover die over Darfoer), maar op de keper beschouwd valt op de geest van zijn uitspraak weinig aan te merken. Nog even de tekst van Anciaux: ‘Hier gaat het over vijftien slachtoffers, onder wie veertien kinderen. Het choqueert ons allemaal. Ik moest ook denken aan de honderden dode kinderen in de Gazastrook, ook bewust omgebracht door een agressor en zonder dat die agressor opgepakt werd.’

Hij heeft gelijk: Israël kan ongestraft de meest gruwelijke misdaden begaan. Bijvoorbeeld witte fosfor gebruiken die lichamen van binnenuit opbranden. En zijn vergelijking met de wandaad van een waanzinnige in Dendermonde, houdt wel degelijk steek: het ging om een bewust waanzinnige daad. Noam Chomsky schrijft daarover: ‘De aanval was zorgvuldig voorbereid – gedurende meer dan zes maanden, volgens de Israëlische pers. (…) Zeker het moment van de aanval hoort daarbij: vlak voor de middag, toen kinderen terugkwamen uit school en men elkaar verdrong in de menigte in de straten van het dichtbevolkte Gaza Stad. In slechts enkele minuten tijd werden meer dan 225 mensen gedood en 700 verwond; een mooi begin voor de massaslachting van weerloze burgers die gevangen zaten in een kleine kooi, zonder mogelijkheid tot vluchten. In zijn terugblik Winsten ontwarren van de oorlog in Gaza noemt Ethan Bronner, correspondent van de New York Times, deze prestatie als een van de belangrijkste voordelen. Israël ging ervan uit dat het gunstig zou zijn om “waanzinnig, te lijken door het gebruik van buitensporige terreur, een doctrine die teruggaat tot de jaren vijftig. “De Palestijnen begrepen de boodschap vanaf de eerste dag,, schrijft Bronner.’

Dat Israël nu excuses vraagt aan Anciaux en zelfs de Belgische regering is van de pot gerukt. Maar ook dat hoort bij de tactiek van de waanzin. Eerst misdaden tegen de menselijkheid begaan (Chomsky spreekt terecht van staatsterrorisme, namelijk het bewust en massaal treffen van burgers, inclusief vrouwen en kinderen) en dan excuses vragen aan al wie daar ook maar een onheuse opmerking over maakt. Van selectieve verontwaardiging gesproken. Het is Israël dat zich moet excuseren. Nee, sterker nog, de staat Israël en zeker de verantwoordelijken voor deze buitensporige aanval zouden voor het internationaal strafhof moeten verschijnen. Vanaf de etnische zuivering in 1948 over de oorlog in 1967, de kolonisering van de Westbank na Oslo tot de collectieve opsluiting van de bevolking van Gaza en de muur van de schande, stapelt de staat Israël misdaad op misdaad. Hoewel Israëlische historici deze koloniale zuiverings- en apartheidspolitiek intussen haarfijn hebben gedocumenteerd, blijft Israël collectief zijn eigen geschiedenis negeren en verdraaien alsof zij de slachtoffers zijn (van Hamas bijvoorbeeld dat ze zelf hebben groot gemaakt om de PLO te verzwakken). Waanzin, is het. Israël mag uitzinnige misdaden plegen, en de madmantheory zelf min of meer als officiële doctrine hanteren, maar wee degene die zegt dat het wandaden zijn. Als Anciaux zich niet excuseert, zal ik eindelijk mijn hoed voor hem afnemen. Maar ik vergeef het hem nu al, als hij het wel doet. Want intimidatie van critici hoort al jaren bij de politieke strategie van het pro-Israëlische kamp. Ook dat is deel van de tactiek van de paranoia. There is method in the madness.  

Lieven De Cauter is cultuurfilosoof en lid van het BRussells Tribunal

Tags: , , ,

2 Responses to “Tactiek van de waanzin”

  1. januari 31st, 2009 at 18:46

    Benedikt Bogaert says:

    Anciaux dient zich wel degelijk te verontschuldigen. Maar dan wel t.o.v. die totaal gedesintegreerde enkeling uit Dendermonde wiens schuld ondanks de gruwel van zijn gedragingen niet vergelijkbaar is met die van oorlogsmisdadigers zoals in Israël ! Van een ontoerekeningsvatbaar mens dienen we te aanvaarden dat in een behandeling het gepaste antwoord ligt op diens onmenselijke gedrag, hoe groot inmiddels de gruwel van zijn ontsporing ook reikt. Een echte veroordeling is hier evenmin relevant als bij een dier. Massamoordenaars in de schuldige zin echter zijn vooral dat type uitstekend geïntegreerde bureaucraten dat maandenlang de planning uitstippelt voor hun doodseskaders, inclusief de te volgen propaganda voor, tijdens en na. Echte misdadigers zijn van Eichmaniaanse signatuur, banaal en verbeeldingsloos, gedreven door blinde ambitie. De doorsnee gewetenloze biefstukken- of falafeleter zoals die naar boven vallen in elk klimaat waar reflectie ontbreekt.

  2. februari 1st, 2009 at 23:28

    Posman André says:

    1. We moeten oppassen, of iedereen maakt hier ruzie met iedereen in België, omwille van de Israel-Gaza kwestie. Dat bevestigt het vooroordeel dat ‘de joden ruziestichters’ zijn, en we doen daar natuurlijk niet aan mee. We hebben gehoord hoe Anciaux op zijn donder kreeg van zijn collega’s, tijdens een parlementair debat vol heftige emoties en onwelvoeglijke ruzie, in het bijzonder van de dienstdoende eerste minister, die hem verweet dat ‘België nu gedwongen was tot excuus aan Israël’. Wij vinden echter dat er méér ministers, en het liefst de eerste minister zelf, het hadden moeten hebben over de kindermoord in Gaza, en dat zij beter wat méér politieke moed hadden verzameld om de vrees, om voor antisemiet versleten te worden door ‘Joods Actueel’, te overwinnen. Bij dezen wens ik Minister Anciaux proficiat dat hij zijn nek durfde uitsteken. Vrees niet kunnen overwinnen mag dan al gezond verstand heten in véél gevallen, -hier is het, tegenover de 400 onschuldige kindjes, barbaarse lafheid waaraan de vertegenwoordigers van ons ‘Vlaamse Volk’ zich schuldig maken, én ook het Vlaamse volk, dat niet piept, op een paar uitzonderingen na.

    2. Nu, laat ons als historicus de feiten onder ogen zien, historisch-kritisch, van alle kanten dus: ik schreef het al in mijn open brief aan Karel de Gucht, dat velen onder ons, die de moeite doen zich objectief voor te lichten, (dus die ook in staat zijn het effect van de 60 jaar durende en zeer sterk gevoerde propagandaoorlog van Israel als een vuile bril af te zetten), stilaan aanvaarden, dat de oprichting van de Staat Israel op Palestijnse grond, in de geest van het anti-arabisch kolonialisme van die tijd, in de geest van de Koude Oorlog en zeer cynische geoplitieke overwegingen, een historische vergissing is geweest, die zich heden vertaalt in een schijnbaar onmogelijk op te lossen krisis, waar de hele wereld in meegesleurd dreigt te worden, die een vulkaan geworden is waaruit de helft van de wereld enorme haat put, en waaruit een negatieve energie ontstaat, waaruit het ‘wereldterrorisme’ is voortgekomen. Terwijl het eigenlijk alléén maar gaat om een handige gronddiefstal ter grootte van twee keer Vlaanderen, waarop enkele miljoenen mensen wonen. (In China wonen 2 miljard mensen, in India 1 miljard…) Deze usurpatie door Joden van voornamelijk West Europese oorsprong van andermans grond (-de Palestijnen woonden daar!-), is een proces geweest van méér dan 100 jaar, met als hoogtepunten de ‘oorlog’ van 1948 en de ‘oorlogen’ daarna. Er is dus eind negentiende eeuw een besluit geweest van een deel van de gemeenschap van de joden, – al lang voor de nazipraxis 6 miljoen joden doodde -, om terug te keren naar ‘hun’ land, en het op alle mogelijke manieren, inclusief héél bijzonder gemene terroristische aanslagen tegen Palestijnse dorpelingen, (-lang voor de andere partij die terreur ook begon te gebruiken), te heroveren. Ze hebben dat gedaan door aankoop, door pakken en stelen, door oorlog, door gemene juridische truuken, enfin op alle mogelijk manieren. En wat bijzonder is, -en in het licht van de huidige Gaza-gebeurtenissen moet dat zeker onder de neus van de Israeli’s geschoven worden, zodat ze er niet naast kunnen kijken-, is dat ze nog altijd aan het pakken zijn, iedere dag, are na are, in de ‘bezette’ gebieden, om er hun ‘kolonisten’ op te steken. Gewapenderhand worden iedere dag enkele vierkante meters grond gepakt. Dat is een primordiaal feit, los van de Thora, de holocaust en allerlei andere geliefde joods thema’s. Dat is the hearth of the matter.
    Maar ondertussen wordt kunstmatig een perceptie geschapen, met vereende inspanningen, met een wereldwijd lobbywerk, door de zeer ervaren Israelische internationale mediabeheersing, dat de anderen, (de bestolen Palestijnen, de slachtoffers dus), de bandieten zijn.
    Ge moet het maar kunnen!
    Deze perceptie ‘Israel-slachtoffer’ is als een zwarte plastiekzak, die vakkundig over de kop van de mensen getrokken wordt, van gewone burger tot eerste minister, zodat ze niet kunnen zien wat er werkelijk gebeurt.
    Want wat is er eigenlijk gebeurd, en is aan het gebeuren? De simpele oorzaak immers van het huidig ‘probleem Israel’ is, dat de Palestijnen eigenlijk nooit onmondige negertjes geweest zijn, dat ze in hun vluchtelingenkampen, waarin ze 60 jaar lang al overleven zonder werkelijk hoop op een menswaardig bestaan, toch een goede opvoeding en onderwijs en ook wat eten hebben gekregen van UNO, dus van de internationale gemeenschap. Op zeker moment, nadat ze ervaarden dat de propaganda van Israel inderdaad werkte als een paraliserend gif ten aanzien van de objectieve historische waarheid, en na het failliet van Nasser, die met geweld probeerde recht te doen aan de Palestijnen, besloten ze in de jaren 70, – de ellende was toen al 75 jaar bezig, (de deelnemers aan de terroristische acties waren allen in de kampen opgevoed), het wapen van de terreur te gebruiken tegen Israel om hun historisch zeer rechtvaardige eisen op de internationale agenda te zetten.
    Dat is hen ondertussen gelukt. Een eerste fase was die van Arafat. Israel heeft die klein gekregen, én de Al Fatah. De tweede groep, Hamas, is nu vanuit Gaza de oude draad terug aan het opnemen, in een godsdienstiger kleedje, aan het proberen recht te krijgen.
    Maar wat zien we?
    Israel, steeds maar verder de rol van slachtoffer spelend, legt alle besluiten van de UNO naast zich neer, staat daar precies als een supervolk vér boven, en pakt maar verder. Het is precies alsof ze doodsbenauwd zijn van de onderhandelingstafel, van de implementering van internationale orders die vrede zouden kunnen voortbrengen. De enige premier, die na een leven van antipalestijnse terreur toch het verdespad opging, is doodgeschoten, NIET door een Palestijn, maar door een Israeliet… Het is alsof ze maar blijven oorlogen, om maar niet te moeten onderhandelen. Ze zijn als de dood voor die onderhandelingstafel, want die betekent dat ze grond moeten terug geven, dat ze misschien gaan moeten betalen wat ze hebben gepakt, en de schadevergoeding betalen voor de tienduizenden huizen die ze hebben platgewalst, ‘om zich te verdedigen’…Met héél véél publiciteit hebben ze de wraakroepende kolonies in Gaza opgeheven een paar jaar geleden, -en kijk, maar goed ook, ze zouden immers gedeeld hebben in de ‘collateral damage’ op Gaza.

    3. Er is met andere woorden inderdaad een historische waarheid, en deze staat bijzonder ver af van de ‘objectiviteit’ waarmee Israel, en ook ‘Joods Actueel’, steeds komt aandraven. En raar maar waar, dat soort Israelische ‘objectiviteit’ , waarmee zich ook onze ministers, Anciaux uitgezonderd, vlijtig en openlijk tooien, komt alléén maar neer op hogervermelde zak over het hoofd, die van de slachtoffers de daders maakt en omgekeerd.
    Er is bv Al Jazeera, Al Arabya, en nog veel andere posten van de zogenaamd ‘niet-democratische’ landen. Kijk, dat is nu één van die ‘objectieve’ toestanden waar ik niet mee overweg kan. Israel is naar mijn innigste overtuiging en wetenschap géén democratisch land, al houden ze om de veertien dagen nationale verkiezingen. Net zoals de Atheense democratie géén democratie was. Als je andermans land af pakt, iedereen wegjaagt en vernedert, wat er van dat oorspronkelijke land overschiet regelmatig nog eens platbombardeert, als je het slavenland omsluit met muren, het bezet en steeds maar erger erger vernedert, als je ‘de overwonnenen’ berooft van hun meest elementaire menselijke rechten, en als je de massa mensen, die je in je grondrooftocht op de vlucht hebt gejaagd naar een uithoek van hun eigen land, en hen daar in mensonterende omstandigheden in één grote openluchtgevangenis opsluit, tientallen jaren lang, zonder boe of ba, met een dedain alsof er niks aan de hand is, kan je jezelf moeilijk ‘democraat’ noemen.
    60% van de Atheense samenleving was slaaf. 40 % speelde democratie: allez jonges, wees serieus! Idem dito Israel: Als je de Palestijnen en Israeli optelt, kom je aan 12 miljoen, denk ik: 6 miljoen Israeli’s, en 6 miljoen Palestijnen, in Gaza, Israel, de Westbank, de kampen in de grenslanden, en de diaspora. Per democratische Israeli is er een beroofde en vernederde Palestijn. Mooie democratie…
    Welnu, ik heb Gaza meegemaakt op Al Jazeerah. Naast mij een arabier, illegaal of legaal, die letterlijk vertaalde. De verslaggeving was zo nauwkeurig, verbijsterend goed, de hele dag lang, dat het was alsof de bommen in mijn eigen huisgezin neervielen, dat mijn eigen kinderen afgemaakt werden met een kogel in de borst, standrechtelijk afgemaakt. Géén ‘colateral damage’, néén, helemààl niet, maar kinderen die afgemaakt werden als wilde konijnen, met de kogel in de borst, en op een hoop gegooid. Ik heb het gezien, met mijn eigen ogen, en ze mogen nu nog met 100.000 ‘Joods Actuele’ objectievelingen komen aandraven dat Al Jazeerah niet objectief is, dat de beelden gemanipuleerd zijn, dat Israels’ zaak in dezen ‘rechtvaardig’ was, en een echte ‘oorlog’, wat dat ook moge zijn: in mijn helaas goed getraind oog van historisch vorser hebben de Israelische soldaten zich overgegeven aan gruweldaden aan die in de ergste nazikampen gelijk. En méér nog, in de analyses achteraf, onder andere die van Noam Chomsky, ook al een gevormd historisch oog en genadeloos rechtvaardig denker, zat er zelfs een Israelische strategie achter, nl de ‘vijand’ en ‘de arabische wereld’ de indruk te geven dat Israel ‘gek’ was geworden, en in zijn furie niets of niemand meer ontzag: zo zou de schrik er voor een paar decennia inzitten… Zo cynisch, koud, en zonder enige vorm van genade zijn de Israeli’s geworden.
    Als historikus vind ik dit, tegen het licht van de geschiedenis van de joden, huiveringwekkend…
    Ik zal tot het eind van mijn dagen proberen de zak van het hoofd te trekken van mijn verdoofde en verdwaasde medeburgers, en hen aan te porren Al Jazeera te volgen, met een arabier ernaast, en Al Arabya en andere Arabische posten, die niet, zoals de westerse ‘objectief’ zijn, zoals Israel voorstelt. Maar, subjectief en niet-neutraal of niet, ze geven alleszinds een beeld van wat er ‘werkelijk’ gebeurt. Onze media niet. Noch de kranten, noch de tv, noch de politiekers. Noch Joods Actueel. Zij zitten echt met de Israelische Zionistische zak op het hoofd, er is geen doen aan.

    4. Om nu terug te keren naar die brief van ‘Joods Actueel’ in de Standaard en de Morgen, waar ze deze brief niet wilden publiceren: ik laat me niet verleiden tot wéér het zoveelste debat, dat de Israeli’s toelaat hun rooftocht op de Palestijnen verder te zetten. Het is het zovéélste afleidingsmaneuver, dat ons tijd en energie doet verliezen, en ons belet de juiste besluiten te nemen, te groeien in de juiste attitude, en dat is: Israel een halt toeroepen. Hen op het spoor van het daadwerkelijke vrede te zetten, met de open portemonnee. De slachting in Gaza is immers, voor wie zich heeft geinformeerd zonder de Israelisch-Zionistische zak op het hoofd, absoluut géén oorlog. Een gevangenis, waarin 1.5 miljoen slachtoffers van uw eigen rooftocht honger zitten te lijden en aan zowat alles gebrek hebben, naar de steentijd bombarderen, er een gruwelijke en bewuste moordpartij organiseren vlak voor de verkiezingen in eigen land, kinderen afschieten met de kogel in de borst, klinieken en scholen uitbranden met fosforbommen: dat is géén oorlog, maar een laakbare, griezelige en vuile moordpartij. Het is onwelvoeglijk deze moordpartij te vergoelijken, door er andere moordpartijen bij te sleuren, en zodoende wéér het slachtoffer uit te hangen: kijk eens, als wij moorden protesteren ze, en als de andere het doen niet!

    De mensen van ‘Joods Actueel’, en de politiekers die daar achter staan, maken zich hierdoor schuldig aan iets zeer lelijks. Zij helpen de zaak van de vrede in het Midden Oosten er niet mee vooruit, integendeel.

    Zo zou ik nog uren kunnen doorgaan.

    Ik ben 100% bestrijder van het antisemitisme, en van racisme. Mijn leven als leraar geschiedenis zit vol schade die me werd toegebracht door antisemieten en racisten. Vele Vlaamse Joden kunnen daarvan getuigen. Maar mijn oprechte en historisch bewuste kijk op de zaak Gaza verplicht me bovenstaande zinnen te schrijven, zonder vrees voor de gevolgen.

    André Posman
    Lic. Geschiedenis RUG, leraar-docent geschiedenis op rust, dir. Concertreeksen De Rode Pomp, Klara ambassadeur, en vooral: gewoon burger die echt genoeg heeft van het onverholen gekwaak van de zionisten.