Palestina

Nieuws uit en over Palestina

Palestina

Ik schaam me dood

Over internationaal recht en onrecht.

Door Luc Reychler

Gisteren kwam ik rond middenacht thuis en besloot nog even naar Ter zake te kijken. Jan Wouters( JW), professor internationaal recht aan de KULeuven, verdedigde het beleid van Israel, in naam van zelfverdediging; het strookt met het internationaal recht. Hij had weinig of geen problemen met de disproportionaliteit omdat het nu eenmaal moeilijk is om in een dichtbevolkt gebied militair in te grijpen; maar vooral omdat de Israëlische regering zeker niet de intentie had burgers en kinderen te doden. Het lanceren van raketten vanuit Gaza was illegaal. Doden spreken niet, maar wellicht maken ze geen onderscheid tussen intentioneel en niet intentioneel geweld. In het conflict tussen Israel en Palestina geldt niet ‘ een oog voor een oog beginsel’, maar tien tot honderd ogen voor een oog en bijna duizend ogen wat vernieling betreft. Dit zijn betrouwbare statistieken.
JW’s betoog is weinig gesofistikeerd. Het levert een onverantwoorde interpretatie van het internationaal recht en van de mensenrechten.

1. Vooreerst omdat  impliciet gesteld wordt dat Israël haar expansionistisch- en repressief beleid ten aanzien van de Palestijnse bevolking ‘manu militare’ moet kunnen verdedigen.     Er wordt met geen woord gerept over de illegaliteit van de expansie van Israel en de onderdrukking van de Palestijnse bevolking.  Israël  heeft het recht om op een veilige manier haar  expansief en repressief beleid voort te zetten

2. Ten tweede hanteert JW een selectieve voorstelling van geweld en maakt hij een betwistbaar onderscheid tussen legaal en illegaal geweld. Over de langdurig en  grootschalig gewapend- , structureel- en psychologisch geweld in de bezette gebieden wordt geen woord gerept. De inwoners van Gaza leven in een concentratieland tussen hoge grijze betonnen muren; een groot deel van de politieke leiding zit in Israëlische gevangeniscellen en regelmatig worden politiek leiders, vanuit de hemel, zonder enig vorm van proces vermoord. Denk aan Ahmed Jaabari. Het geweld van de Palestijnen wordt terrorisme genoemd; het geweld van Israël is zelfverdediging. Statistieken vertellen ons  dat  antiterrorisme veel destructiever en dodelijker is; een meer accurate benaming is staatsterrorisme.

3. JW vergeet dat er naast proportionaliteit ook andere voorwaarden moeten gerespecteerd worden vooraleer gebruik kan gemaakt worden van gewapend geweld; zoals het zoeken naar alternatieven, ernstige onderhandelingen, de erkenning van Palestina als een volwaardige staat, of het wegnemen van de grondoorzaken van het geweld ( de kolonisatie en de langdurige onderdrukking van een andere bevolking ). De Israëlische regering blijft zweren bij repressie en dwangdiplomatie.

4. Tenslotte doet dit verhaal me terug denken aan een befaamde internationale jurist die me toevertrouwde dat internationaal recht in essentie internationale politiek is en niet vreemd is aan het ‘ might is right’ beginsel.
Voor een groot deel van de wereld publieke opinie draagt de keizer al lang geen kleren meer. Het  is het meest zichtbare conflict ter wereld. De kloof tussen recht en rechtvaardigheid gaapt wijd open. Een duurzame vrede  tussen Israël en Palestina zal op een andere leest geschoeid moeten worden.

Luc Reychler  is  Em. prof. internationale betrekkingen ( conflict hantering en duurzame vredesopbouw )  aan de KULeuven. Hij is pro – Israël  en pro –Palestina en verfoeit alle geweld tegen Israëli’s  en Palestijnen .   Hij schrijft een boek over de rol van tijd in conflict en vredesprocessen ‘ Time for peace’.  Hij pleit voor  een meer adaptief temporament. Zijn blog is www.diplomaticthinking.com

Comments are closed.