Palestina

Nieuws uit en over Palestina

Palestina

Palestijnen, helden die de Israëlische dictatuur trotseren

Amira Hass (*)

"Palestijnen zijn helden. Dat is geen bloemrijke journalistieke zin maar een feit niet bestemd voor misdadigers maar meer bedoeld voor diegenen die hun ogen sluiten – en ze zijn met velen"

"Palestijnen zijn helden. Dat is geen bloemrijke journalistieke zin maar een feit niet bestemd voor misdadigers maar meer bedoeld voor diegenen die hun ogen sluiten – en ze zijn met velen"

De Palestijnen zijn helden en dat is het enige relevante feit na de lichte schok van de ‘schurken van de heuveltop’. De handen zijn de handen van schurken, en het hoofd? Het hoofd is het hoofd van het vijandige regime waaronder de Palestijnen leven. Een regime dat hen kwelt op elk moment van de dag, week na week en dit al decennia lang. Op deze manier leven en toch gezond van geest blijven- dat is heldendom. “En wie zegt dat we geestelijk gezond zijn? ‘ zo antwoorden Palestijnen me. Wel, hier is het bewijs: Zelfironie.

De schurken van de heuveltop zijn enkel de kers op de taart. Het grootste deel van het werk wordt verricht door misdadigers met fluwelen handschoenen. In tegenstelling tot de mensen die stenen gooien op de plaatsvervangend brigadecommandant, zijn deze de favorieten in Israël. Het vlees van ons vlees. Officieren en soldaten, militaire juristen, architecten en aannemers in dienst van het leger, ministerie van Binnenlandse Zaken en de Nationale Verzekering bedienden. De handen zijn hun handen. Het hoofd is het hoofd van de demos, het Israëlisch-Joodse volk, die via hun democratisch proces, dictatoriale regimes naar de Palestijnen sturen.

Waaruit bestaat de Israëlische dictatuur over de Palestijnen? Het gaat niet enkel over de controle over hun ruimte en het creëren van geïsoleerde enclaves; ook niet enkel over de 19-jarigen, die gemaskerd en tot de tanden bewapend, militaire raids uitvoeren (560 vorige maand, volgens de monitoringgroep binnen het PLO-departement verantwoordelijk voor de onderhandelingen); noch enkel over de dagelijkse arrestaties (257 arrestaties in november, waaronder 15 inwoners van Gaza) en de 758 tijdelijke wegversperringen die werden geplaatst op de wegen van de Westelijke Jordaanoever in dezelfde maand.

De Israëlische dictatuur belichaamt zelfs niet enkel het bouwverbod voor Palestijnen in meer dan 60% van de Westelijke Jordaanoever, de toestemming om dagelijks een nieuwe wet uit te vaardigen die de Palestijnen hun burgerrechten ontneemt en ze verdrijft, de sloop in 2011 van 500 Palestijnse woningen, (water)putten, reservoirs, stallen, toiletten en andere essentiële infrastructuren. De Israëlische dictatuur is dit alles samen en nog véél meer.

De Israëlische dictatuur is de kunst van de dubbele standaard (Het is de Palestijnen verboden op hun eigen landbouwgrond te bouwen, om de landelijke zone niet aan te tasten, doch de Israëlische staat kan een Joodse buitenpost op Palestijnse landbouwgrond legaliseren). Israël is de kampioen van eigengerechtigheid en arrogantie (de enige ‘democratie’ van het Midden-Oosten) en beschikt over een verregaande graad in hypocrisie (“Wij zijn ten allen tijde klaar om te onderhandelen”).

In plaats van gek te worden van woede, weten de Palestijnen dat met dit alles de Israeli’s zichzelf zullen kwaad berokkenen.

Iedereen die het slachtoffer is van de Israëlische dictatuur voelt zich alleen, zwak, boos en wanhopig. Maar elk Palestijns gezin cultiveert zijn menselijkheid op zijn eigen manier. Op een merkwaardige en ontroerende manier – ondanks interne rivaliteit, een oneerlijke verdeling van de lasten, manifestaties van onwetendheid en opportunisme en teleurstellend leiderschap – resulteert dat in standvastigheid en het algemeen vermogen tot sociale solidariteit.

Dat is de ‘soemoed’ (‘vastberadenheid’) waarover advocaat Raja Shehadeh lang geleden schreef, toen we nog in de illusie leefden dat dat het Joods-Israëlische volk zichzelf kon helen van de ziekte van de heerschappij. Dit geheel typeert eveneens elk individu en elke familie: het vermogen om sterk te blijven, wat moedige routine is geworden voor de Palestijnen en mettertijd zal vertaald worden tot massaal en collectief verzet.

De Palestijnen zijn helden, en dat is niet zomaar een bloemrijke journalistieke zin. Het is een feit niet bedoeld voor de misdadigers, maar voor diegenen die hun ogen sluiten – en ze zijn met velen. Zij die hun ogen sluiten doen dat omdat ze normaliteit nastreven. Wat ze niet zien bestaat niet en zo hebben ze er geen last van.

Israëlische normaliteit verlangt ernaar om de Palestijnen te doen verdwijnen, of op zijn minst om hen het zwijgen op te leggen zodat ze zich uiteindelijk overgeven. Doch, Palestijnse moed zal deze verlangens naar Israëlische normaliteit blijven dwarsbomen.

(*) Amira Hass is een Joods-Israëlische journaliste die woont in Ramallah en als correspondente verbonden is aan de Israëlische krant Haaretz. In haar columns laat ze zich zeer kritisch uit over de bezetting, maar zwijgt evenmin als het gaat over mensenrechtenschendingen aan Palestijnse kant. Deze column verscheen in Haaretz op 21 december 2011. De vertaling is van de hand van Samira Ben

Comments are closed.