Palestina

Nieuws uit en over Palestina

Palestina

Inge Neefs

Het Al-Jundi plein in het centrum van de stad zwelt aan met duizenden demonstranten,  terwijl de luidsprekers luid en strijdvaardig de slogan echoeën: "Al-shaab yiridoen,  inha' al-inqasam": de bevolking wil de verdeeldheid beëindigen."

Het Al-Jundi plein in het centrum van de stad zwelt aan met duizenden demonstranten, terwijl de luidsprekers luid en strijdvaardig de slogan echoeën: "Al-shaab yiridoen, inha' al-inqasam": de bevolking wil de verdeeldheid beëindigen."

Op 30 maart herdenken Palestijnen wereldwijd Landdag en herdenkt men wat er gebeurde in 1976. Palestijnen organiseerden een algemene staking en diverse betogingen als antwoord op Israël’s aankondiging dat duizenden dunums van Palestijns land onteigend zouden worden om meer Israëlische kolonies te bouwen. Zes Palestijnen werden vermoorden, een hondertal werden verwond en honderden werden gearresteerd. Het is een dag die de strijd tegen Israël’s confiscatie van Palestijns territorium symboliseert.

Vandaag komen ook Gazanen op straat, maar ze willen niet enkel herdenken. Ze willen concrete stappen ondernemen naar een betere toekomst voor Palestina.

In februari rees de vraag of de Arabische revoluties Palestijns grondgebied zouden raken en zo ja, aan wie zou het gericht zijn? Zouden Palestijnen de interne problematiek aankaarten met de divisie tussen de Fateh regering in de Westelijke Jordaanoever en Hamas in de Gazastrook? Of zou een opstand gericht zijn aan het adres van de Israëlische bezetter?

Onder de noemer van “March 15th movement” riep Palestijnse jeugd, onafhankelijk van politieke partijen, uit zowel de Gazastrook als de Westelijke Jordaanoever, op tot beëindiging van de politieke divisie. Alle Palestijnen, maar nadrukkelijk de jeugd, werd opgeroepen om te demonstreren voor vrijheid, eenheid en rechtvaardigheid. De “15 maart beweging” ijvert voor de vrijlating van alle politieke gevangenen in de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook en voor nieuwe democratische verkiezingen waarbij alle Palestijnen, waar ook ter wereld, aan kunnen deelnemen.

Beide regeringen stelden dat ze de demonstraties zouden toelaten, maar de jongerenbeweging voelde nattigheid: “Palestijnse politieke partijen, de Hamas regering in Gaza, Fayyad’s regering in de Westelijke Jordaanoever en diverse NGO’s pogen deze beweging te recupereren opdat het hun eigen doelen zou dienen. Ze pogen zichzelf te legitimiseren door te claimen dat zij de belangrijkste organisator zijn van dit evenement. Iedereen is hartelijk welgekomen; ook leden van politieke partijen en werknemers van NGO’s, die een essentieel onderdeel van ons maatschappelijk weefsel uitmaken. Pogingen van hun leiders om onze inspanningen te redirigeren zijn echter niet welgekomen.”, stelden ze op hun blog.

15 maart, Gaza-Stad:

Het Al-Jundi plein in het centrum van de stad zwelt aan met duizenden demonstranten,  terwijl de luidsprekers luid en strijdvaardig de slogan echoeën: “Al-shaab yiridoen,  inha’ al-inqasam”: de bevolking wil de verdeeldheid beëindigen. Palestijnse vlaggen wapperen op het plein, maar gestaag verschijnen er steeds meer groene vlaggen en Palestijnse vlaggen met groene extensies: Hamas-aanhangers nemen het plein over.

Ik praat met een dokter aan de medische hulppost en hij haalt zijn schouders op: “Dit was te verwachten, maar anderzijds is het een grote stap vooruit. Dit is de eerste keer dat Hamas een stap in de richting van verzoening zet.”

Een groep jonge strijdvaardige dames, voornamelijk studenten, komen toe en roepen dapper: “Il alam falesteen wi bas” (enkel en alleen de Palestijnse vlag!) Ze worden brutaal geweerd en trekken gedurende een uur doelloos door de straat om uiteindelijk op Al-Kattiba plein te belanden. Er zijn nu twee demonstraties. Op Al-Kattiba worden alle partijvlaggen geweerd en weerklinken slogans die Abbas en Haniya aanroepen om de tweestrijd op te geven. Er hangt een vreugdevolle sfeer op het plein en in de namiddag sijpelt het nieuwsbericht binnen dat Haniya Abbas uitnodigt in Gaza.

Omstreeks 19u wordt de demonstratie echter bruusk opgeruimd: de politie bestormt het plein, sticht brand in enkele tenten en jaagt iedereen weg met agressieve knuppels. De berichtgeving hierover is dubbelzinnig, maar naar verluid wordt de Al-Kattiba betoging ervan verdacht door Fateh georganiseerd en gefinancieerd te zijn. De weg naar eenheid moet zich nog door de bochten van achterdocht, wantrouwen, onderdrukking en politieke onwil murwen. De Palestijnse cultuur draagt vastberadenheid en onwrikbaarheid hoog in het vaandel en de jeugd zal getest worden op deze traditionele waarden.

Netanyahu weergalmde al snel in de media met de boodschap dat als de PA onderhandelt met Hamas, er geen vredesonderhandelingen meer mogelijk zijn met Israël. Blijft de Palestijnse Autoriteit de slaaf van Israël of is er een radicale breuk op komst? En: wil Hamas een alliantie aangaan voor een groter Palestina of prijst het zich tevreden met de Gazastrook?

Vandaag, 30 maart trekken de jongeren opnieuw de straat op en diverse Palestijnse facties roepen iedereen op om niet alleen Landdag te herdenken, maar tevens een stem voor eenheid te laten horen op de straten van Gaza… (http://falasteenlana.blogspot.com/)

De Arabische revoluties zijn overgewaaid naar Palestina en ze hebben een beslissing gemaakt. In februari rijsde de vraag of Palestijnen de interne verdeeldheid zouden aankaarten of de Israëlische bezetter. Een groep jongeren uit de Westelijke Jordaanoever en Gaza hebben zich verenigd onder de naam “March 15th” en ze richten zich tot Fateh en Hamas om een einde te maken aan de interne twisten en rivaliteit.

De laatste week is bijzonder gespannen en opnieuw weerklinkt het geluid van oorlogsdrums in de verte, die enkele maanden veilig opgeborgen bleven. De laatste escalatie dateert van december-januari toen er tevens gedreigd werd met een nieuwe belegering. Iedereen is momenteel bang en luistert gespannen naar de geluiden die mogelijke bombardementen aankondigen. Gisteren zat een jongen van 14 in de zetel op een feestelijk evenement. Toen ik hem vroeg wat er scheelde, antwoordde hij benepen: “heb je de bom niet gehoord net?” Ik kijk hem verwonderd aan, check het nieuws voor de zekerheid en kan hem geruststellen: geen bom in Gaza nu. De onzekerheid van Gaza’s lot, ketent mensen, en kinderen zeker, aan een overgevoeligheid voor geluid, waardoor een deur die luid in het slot valt reeds een bedreiging is. Ezaad is bang, “ktir”, heel bang, zegt hij. Hij is een Samouni en nabij zijn woonst wordt er geregeld gebombardeerd. Kort erna vraagt een jongen van 12 van dezelfde familie me wat ik denk van de nieuwe oorlog? Ik antwoord opgetogen dat die gedaan is, geen zorgen. Hij glimlacht bedenkelijk en trekt opnieuw de speeltuin in.

Gisteren, later in de namiddag, vertelde een moeder van zes, die in de noordwestelijke hoek van de Gazastrook woont, dat daags voordien bij het vallen van de avond, Israëlische kannoneerboten hun huis en de regio errond belichtten. De oudste dochter van 14 begon hysterich te wenen terwijl haar jongere broer van 12 zijn vader aanmaande om een taxi te bellen zodat de familie het huis zou kunnen evacueren. Sinds twee weken wonen ze in hun nieuw huis, dat op dezelfde plaats staat als hun oude huis, het werd vernield tijdens ‘Cast Lead’. De tuin wordt nu aangelegd, ter herdenking van Ibrahim, die brutaal vermoord werd door sluipschutters terwijl de vader hem in zijn armen hield.
 
Ik schrijf dit op zaterdagavond, na twee relatief rustige dagen en een rustige nacht. Is de rust teruggekeerd? En wat is er juist gebeurd?

Volgens Hamas startte de escalatie op 16 maart. ’s Middags ben ik onderweg naar Nasser’s familie in Johr Al-Dik. We rijden door het lentegroen terwijl een luide knal weerklinkt. Slechts halvelings overtuigd, stel ik droog “Dat was een bom”. Gedurende de ochtend doorbreekten diverse F16’s de geluidsmuur die een gelijkaardige knal geven en mijn taxi compagnons geloven me bijgevolg niet. Ik draai me om en op de grote baan, die we een tweetal kilometer geleden verlieten, stijgt er een rijzige grijze rookpluim op. Een trainingssite werd getroffen door een bomaanval met een F16. Een loeiende ambulance brengt de lichamen van twee verzetstrijders naar het lijkenhuis, een derde wordt afgevoerd naar het ziekenhuis.

Het antwoord laat even op zich wachten, tot 19 maart. In de ochtend worden een 50 tal mortiergranaten afgevuurd op het zuiden van Israël, waarbij twee mensen lichtgewond werden. De Izzedeen Al Qassem Brigades, gewapende verzetsgroep die geaffilieerd is met Hamas, eisen gedeeltelijke verantwoordelijkheid op “in retaliatie voor de Israëlische misdaden en de belegering van Gaza, die twee strijders doodde”.

Iedereen volgt het nieuws angstig op. Volgens internationaal recht heeft Palestina het recht zich te verzetten tegen Israëls illegale bezetting, maar verzet wordt bloedig afgestraft door Israël. Iedereen weet dat er een antwoord zal volgen dat diep in Palestijns vlees zal snijden.

Comments are closed.