Palestina

Nieuws uit en over Palestina

Palestina

Gaza: Aan de Hoge Vertegenwoordiger voor Buitenlandse Zaken Barones Catherine Ashton

(Een aantal vrijheidsmarsers voor Gaza richt onderstaande brief aan de hoge vertegenwoordiger voor het Buitenlands Beleid van de EU)

Beste Barones Ashton,

Brief aan de hoge vertegenwoordiger van het Buitenlandse Beleid van de EU

Brief aan de hoge vertegenwoordiger van het Buitenlandse Beleid van de EU

Wij zijn Europese burgers die eind december vanuit vele Europese lidstaten naar Cairo gingen. We gingen daarheen om naar Gaza te reizen, waar we via een geweldloze Vrijheidsmars wilden protesteren tegen de onmenselijke blokkade van de Gazastrook, die nu al meer dan 3 jaar alle principes van de internationale mensenrechten schendt. Wij zijn oude en jonge mensen, studenten, academici, huisvrouwen, dokters en gepensioneerde bedienden. Onder ons zijn er moslims en joden, christenen en ongelovigen. Er kwamen 1400 mensen van alle 5 wereldcontinenten.

Gaza is vandaag een getto, een gevangenis voor meer dan 1,5 miljoen mensen aan wie de meest elementaire mensenrechten wordt ontzegd. Zij mogen Gaza niet verlaten en – zoals wij hebben ervaren – zij hebben ook niet het recht bezoekers te ontvangen. Ze zijn niet alleen afgesloten van de buitenwereld, velen van hen zijn ook gescheiden van ouders, kinderen, broers, zusters en vrienden. Ze worden eenzaam overgelaten aan de gevolgen van de Israëlische oorlog, die 1400 mensen doodde, meer dan 5.000 verwondde en 20.000 dakloos maakte. De mensen van Gaza hebben nood aan alles: zuiver water, geneesmiddelen, voedsel en schoolmateriaal. Het merendeel van hun landbouwgrond is verwoest.  De noodzakelijke bouwmaterialen worden niet in hun land toegelaten. Door gebrek aan basismateriaal is de economische activiteit stilgevallen. Hoewel de mensen van Gaza willen werken, worden ze gedwongen tot afhankelijkheid van de internationale gemeenschap. In de verwerking van de wonden van de laatste oorlog, schendt dit enorm hun gevoel van eigenwaarde. De mensen van Gaza zijn gijzelaars geworden van regionale en internationale – inclusief de Europese – politieke machtsverhoudingen.

Ons geweten laat ons niet toe dit aan te zien. Via de Gaza Freedom March wilden we de aandacht van de wereld vragen en tegelijkertijd de mensen van Gaza laten zien dat de wereld hen niet vergeten is. Spijtig genoeg heeft de Egyptische overheid het ons onmogelijke gemaakt naar Gaza te reizen. We mochten Cairo niet verlaten. Vreedzame protesten werden gecriminaliseerd. Hoewel dat niet haar bedoeling was, leverde de Egyptische overheid hiermee een bijkomend bewijs van de brutaliteit van de blokkade van Gaza: als Europeanen, Amerikanen en burgers van andere staten zo drastisch beperkt worden in hun bewegingsvrijheid, hoe zit het dan met de bewoners van de Gazastrook? De maatregelen tegen ons tonen bovendien aan dat er betrokkenen zijn die willen voorkomen dat de wereld meer te weten komt over het lot en de toekomst van de Palestijnen die in de Gazastrook leven.

De officiële reden waarom we niet naar Gaza mochten reizen, waren de spanningen aan de grens tussen Egypte en de Gazastrook. In realiteit wilde de Egyptische regering de aandacht afleiden van de constructie van de ijzeren muur tussen Egypte en Gaza, die de smokkel via het tunnelsysteem moet voorkomen. De kust van Gaza is echter volledig vergrendeld door de Israëlische zeemacht. De luchthaven van Gaza, die gebouwd werd met Europees geld, is verwoest door de Israëlische luchtmacht. En de grenzen van Gaza met Israël en Egypte zijn verzegeld – het laatste jaar werden er maar 40 vrachtwagens met bouwmaterialen toegelaten. Daardoor zijn de tunnels een noodzakelijke levenslijn geworden voor de bewoners. Wanneer deze afgesloten worden door de ijzeren muur, leidt dit tot de complete isolatie van de Palestijnen in Gaza. Maar niet alleen de Egyptische overheid is verantwoordelijk voor die muur. De Verenigde Staten en verschillende Europese overheden oefenden extreme druk uit op Egypte om de smokkel naar Gaza te voorkomen, zonder een alternatief te voorzien voor een vrije en gereglementeerde uitwisseling van handelswaar.

In het Europese charter van de mensenrechten verplichten de leden van de EU zichzelf tot democratie, vrije verkeer van mensen en mensenrechten. Deze verplichtingen werden herbevestigd in het verdrag van Lissabon. Wij geloven dat deze principes niet enkel gelden in Europa. Ze leggen de Europese naties de verantwoordelijkheid op om op algemene schaal te werken aan deze waarden, in plaats van te dulden dat ze geschonden worden of zelfs ondermijnd, zoals dat in Gaza het geval is.

Het is schandalig dat de Europese overheden hun ogen sluiten voor het lot van de mensen van Gaza omwille van politieke motieven. Hierdoor ondermijnt Europa niet alleen haar geloofwaardigheid, maar wordt ze ook zelf schuldig. In de verklaring van Barcelona van 1995 hebben de lidstaten van Europa samen met de mediterrane staten zichzelf ertoe verplicht het Middellandse Zeegebied om te vormen tot een vredeszone. In tegenstelling daarmee leidt de politiek van Europa en de Verenigde Staten tegenover Gaza – en het lot van de Palestijnen in het algemeen – enkel tot wanhoop en nieuwe haat in het gebied. Dit ondermijnt de basis voor toekomstige vrede in het Midden Oosten. Op lange termijn heeft Israël geen andere keuze dan samenleven met de andere volkeren in de streek op een gelijke basis en de erkenning van de gerechtvaardigde en wettelijke rechten van het Palestijnse volk.

Daarom vragen wij met aandrang,
Ten eerste: Dat u alle middelen gebruikt tot onmiddellijke en volledige opheffing van de blokkade op Gaza, zodat het vrij verkeer van goederen en mensen van Gaza gegarandeerd is. Elementaire mensenrechten moeten voorrang krijgen over grensregelingen of verdragen.
Ten tweede: De basis voor een rechtvaardige vrede in het Midden Oosten werd al tientallen malen gelegd in dozijnen VN-resoluties die de beëindiging vragen van de Israëlische bezetting en voor een Palestijnse staat binnen de grenzen van 1967 met Oost Jeruzalem als hoofdstad. Europa moet geen tijd verliezen met onderhandelen en heronderhandelen, keer op keer, over een basis voor vrede. In plaats daarvan moet ze actief werken aan de toepassing van de bestaande resoluties. Er moeten geen sancties getroffen worden tegen de slachtoffers, maar tegen diegenen die de basis voor vrede dagelijks ondermijnen door nederzettingen op bezet gebied, door de verwoesting van huizen en het toe-eigenen van eigendommen.
Ten derde: Het onderzoek ondersteunen naar oorlogsmisdaden die tijdens de laatste oorlog in Gaza werden begaan, op basis van het Goldstone rapport.

Wij geloven dat, na het van kracht worden van het verdrag van Lissabon dat leidde tot een belangrijkere rol voor de Hoge Vertegenwoordiger voor Buitenlandse Zaken en Veiligheidsbeleid, Europa een nieuw hoofdstuk moet openen met een verantwoordelijke en onafhankelijke Midden-Oostenpolitiek die gebaseerd is op de realisatie van de waarden die we onderschreven in het Europees Verdrag van De Rechten van de Mens en de Internationale Verdragen van De Rechten van de Mens.

(vertaling: Ria Cabus)

Comments are closed.