Palestina

Nieuws uit en over Palestina

Palestina

Wat is de BDS? Waarom een BDS

Gents Actieplatform Palestina

(tekst: Karen De Clercq)

De BDS-campagne (Boycott, Divestment and Sanctions) ontstond als initiatief in 2005 in de hoofden van een 170-tal Palestijnse middenorganisaties. Met de oproep beogen de Palestijnse organisaties de politieke, militaire en economische steun aan de Israëlische bezetting en de inbreuken tegen het internationaal recht af te blokken. De BDS is een geweldloze strategie om de Palestijnse rechten af te dwingen, geïnspireerd op de succesvolle campagnes tegen het Zuid-Afrikaanse Apartheidsregime. De campagne beslaat een heel palet aan actiemiddelen. Het onderdeel ‘Boycot’ in de BDS-campagne betreft een drieluik: de acadamische/culturele-, sport- en de economische boycot.

De academische boycot wil Israëlische universiteiten en onderzoekscentra isoleren om hen er toe te bewegen de passieve of actieve medewerking aan de bezettingspolitiek stop te zetten. Op diverse niveaus is de academische wereld medeplichtig aan de Israëlische koloniale en racistische politiek tegen het Palestijnse volk. Universiteiten en onderzoekscentra maken er geen probleem van om nauw samen te werken met het militair-industrieel complex. Zo verlenen academische instellingen hun diensten op vlak van strategische analyse en ondersteunen ze onderzoek voor de ontwikkeling van wapentechnologie. De academische en ook culturele samenwerking met Israël bevestigt land’s ‘propere’ imago op de internationale scène. Het ultieme doel van de BDS-beweging, wat dit luik betreft, is het institutionaliseren van een ban op culturele en academische uitwisseling, programma’s en bezoeken, om op die manier het publieke bewustzijn betreffende de Palestijnse discriminatie en bezetting aan te scherpen.

De sportboycot dient hetzelfde doel: Israël beletten zich te profileren als een ‘fairplayer’ door Israelische teams en individuele sporters uit internationale of bilaterale competities te weren.

De economische boycot, betreft een consumentenboycot van Israelische goederen en diensten. Dit werkt op twee manieren: door negatieve publiciteit enerzijds en anderzijds door het uitoefenen van economische druk. De bedoeling is opnieuw burgers bewust te maken van de gevolgen van het kopen van Israëlische producten en diensten, druk uit te oefenen op supermarkten om barcode 729-goederen uit de winkelrekken te weren, bedrijven aan te moedigen alternatieven voor Israëlische technologie te zoeken, etc. Daarenboven komt het erop aan met de economische boycot de internationale aandacht te vestigen op die bedrijven die economische belangen hebben in de Israëlische bezetting, en in dit kader een klimaat te creëren waarin het onaanvaardbaar is deze goederen en diensten te promoten.

Er is extra aandacht voor die Israëlische producten die geproduceerd worden in Israëlische industriële zones binnen de Bezette Gebieden, o.a. fruit en groenten. Bedrijven (Israëlische of buitenlandse) die participeren in de uitbreiding van de joodse nederzettingen in Palestijns gebied en de bezette Golanhoogten (voorziening van bouwmateriaal, veiligheids- en onderhoudsdiensten, vastgoedmakelaars, etc.) worden eveneens met deze BDS-campagne geviseerd (Divestment-luik). Ook zij die diensten verlenen aan deze nederzettingen, en niet aan de rest van de Palestijnse bevolking op de Westbank en diensten die de nederzettingen met Israël helpen verbinden (en zo hun status normaliseren) staan op de zwarte lijst van de internationale BDS-beweging. In een laatste luik (Sanctions) van hun oproep pleiten de Palestijnse organisaties voor politieke sancties tegen Israël. Concreet betekent dat bijvoorbeeld de opschorting van het Associatieakkoord tussen de EU en Israël en de stopzetting van wapenleveringen aan Israël.

Argumenten voor een economische boycot?

– Keuze voor de boycot omdat onze regeringen niets doen

Sinds 2006 neemt het Israëlische beleid ten aanzien van de Palestijnen steeds extremere vormen aan: de aanval op Libanon en Gaza, de uitbreiding van de nederzettingen, de confiscatie van land en waterbronnen, en ga zo maar door. Ondanks deze escalatie worden aan een verschroeiend tempo verder culturele, economische en handelspartnerschappen afgesloten, ondermeer met de VS en de EU. De (bijna-) afwezigheid van een politiek debat in ons land en bij uitbreiding binnen de internationale politieke gemeenschap, en de afwezigheid van sancties, doen ons kiezen voor de steun aan deze boycot. Betogingen, petities en andere geweldloze actievormen zijn zeer zinvol, maar zonder economische druk zullen ze niet de nodige verandering teweegbrengen. Elke burger kan de druk helpen opvoeren door geen producten uit Israël meer te kopen. Naarmate de campagne van boycot en desinvestering groeit, zal het land minder en minder inkomsten uit handel genereren. Als de druk te groot wordt, zullen ze eieren voor hun geld kiezen.

– Israëls propere imago wordt in stand gehouden

Waarom wordt Israel geboycot en niet bvb China, ook een schender van de mensenrechten, of andere pariastaten? In tegenstelling tot deze laatstgenoemde wordt Israël nog steeds gezien als de hoeder van de westerse waarden in de Arabische regio, een modelleerling van het Westen als het ware. Westerse landen ondernemen nauwelijks iets tegen de Israëlische schendingen van de mensenrechten en het internationaal recht (waaronder de Vierde Conventie van Genève) en onderhouden zelfs geprivilegieerde relaties met de Israëlische bezettingsmacht.

– De boycot is geen dogma

De boycot moet gezien worden als een tactiek: Israël is een klein land met een open economie, wat betekent dat Israel bijzonder afhankelijk is van buitenlandse handel; op deze manier zou de boycot een efficiënt instrument kunnen zijn.

– De boycot is een geweldloos alternatief

Economische drukkingsmiddelen zijn efficiënte instrumenten in het niet-gewelddadige arsenaal van pressiemiddelen.

– Boycot is niet gelijk aan antisemitisme

Met de BDS-campagne wordt niet de Israëlische bevolking geviseerd, maar wel de Israëlische bezettingspolitiek en -economie.

– De Palestijnse bevolking is afhankelijk van de Israëlische economie maar vragen toch een boycot

Zoals eerder al geschreven is de BDS-campagne ontstaan in de kringen van de Palestijnse middenveldorganisaties, en kent ze een breed draagvlak. Zij zien dit als ultiem (niet-gewelddadig) instrument omdat zij het geloof in de internationale politieke gemeenschap kwijt zijn.

– De resultaten van de boycot tijdens de Apartheid in Zuid-Afrika

De beste strategie om de uitermate gewelddadige bezetting te beëindigen is een globale beweging die Israël ten schande maken voor de internationale gemeenschap, naar analogie met de boycot die destijds het Apartheidsregime in Zuid-Afrika hielp ten grave dragenondergraven. Natuurlijk vallen beide landen niet volkomen met elkaar te vergelijken maar er zijn toch een aantal belangrijke analogieën. In het begin was er maar een beperkt aantal mensen die producten uit Zuid-Afrika boycotten, maar door acties steeg dat aantal drastisch. Daardoor ontstond een klimaat waarin zaken doen met Zuid-Afrika als negatief werd ervaren. Als gevolg daarvan beslisten tal van bedrijven, die anders niet op ethische basis opereren, zich uit Zuid-Afrika terug te trekken. De BDS-beweging hoopt hetzelfde resultaat te bewerkstelligen.

Meer informatie?

– Alle informatie over BDS: http://www.bdsmovement.net/

– Informatie over de desbetreffende Israelische producten: http://www.whoprofits.org/index.php

– Centrum voor Ontwikkeling, Documentatie en Informatie Palestijnen: http://codip.be/

– Vlaams Palestina Komitee: http://www.vlaamspalestinakomitee.be/

Tags:

Comments are closed.